تقديرفراوان از آنان، نشانگر اهميت اسلام به روحيه ايثار و فداكارى است. در روايات و بيانات ائمّه طاهرين عليهم‌السلام تعبيرهاى مختلفى درزمينه ارزش ايثار به چشم مى‌خورد كه به چند نمونه از آنهااشاره مى‌كنيم:
روايت شده كه حضرت موسى (ع) از خداوند درخواست مى‌كند كه درجات پيامبر اكرم‌صلى‌الله عليه‌وآله وامّتش را به او بنماياند. چون حضرت موسى طاقت ديدن آن درجات را نداشت، خداوند يكى ازمنزلهاى بزرگ آن حضرت را كه به واسطه آن برموسى و ديگران برترى يافته، به وى نشان داد. موسى با ديدن آن انوار ومقام قرب خاص الهى نزديك بود قالب تهى كند، عرض كرد: «پروردگارا! محمد (ص) را چگونه به اين كرامت رسانده‌اى؟» خداوند پاسخ داد:
«بِخُلْقٍ إِخْتَصَصْتُهُ بِهِ مِنْ بَيْنِهِمْ وَ هُوَالْإِيثارُ» «١» به خاطر صفتى او را از ميان مردم، مخصوص به اين (كرامت) گردانيدم و آن ايثار است.
سيره عملى پيامبر اكرم (ص) بيانگر اين است كه «ايثار» شعار آن حضرت بوده، چنانچه نقل شده كه «هرگز سه روز پى درپى غذاى سير نخورد، تا از دنيا رفت واگر مى‌خواست مى‌توانست ولكن آ نچه داشت به مردم ايثار مى‌كرد.» «٢» على عليه‌السلام فرمود:
«أَلْإيثارُ سَجِيَّةُ الْأَبْرارِ، وَشيمَةُ الْأَخْيارِ» «٣» ايثار، خوى نيكوكاران و شيوه نيكان است.
در جاى ديگر فرمود:
«أَلْأيثارُ اعْلى مَراتِبِ الْكَرَمِ وَافْضَلُ الشِّيَمِ» «٤»