«انَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرينَ» «١» خداوند مستكبران را دوست ندارد.
امام خمينى قدّس سرّه مى‌فرمايد:
«اگر (نفس) تأنّف مى‌كند از مجالست با فقرا ومساكين، تو دماغ او رابه خاك ماليده، با فقرا مجالست كن، هم‌غذا شو، همسفر شو، مزاح كن » «٢» ب- قناعت‌ رفت وآمد بابينوايان ومشاهده زندگى آنها از نزديك سبب مى‌شود كه انسان از وضع زندگى خويش خشنود شود و روحيه قناعت وبى نيازى در او تقويت گردد برعكس، همنشينى با مترفين وثروتمندان، سبب افزونى حرص وآز مى‌شود.
امام باقر عليه السّلام فرمود:
«ايَّاكَ انْ تَطْمَحَ بَصَرَكَ الى‌ مَنْ هُوَ فَوْقَكَ ...» «٣» مبادا به بالا دست خود چشم بدوزى.
وهمچنين براى به دست آوردن، صفت قناعت مى‌فرمايد:
«اگر مى خواهى به اندك اكتفا نمايى، زندگى رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله را به ياد آور، كه خوراك او جو وشيرينى او خرما وهيزمش پوست درخت خرما بود، اگر به دست مى‌آورد.» «٤» ج- قدردانى از نعمتها همنشينى با محرومان سبب مى‌شود تا انسان ازنعمتهاى الهى كه در اختيار او قرار گرفته است قدردانى كند. حضرت علىّ عليه السّلام فرمود:
«جالِسِ الْفُقَراءَ تَزْدَدْ شُكْراً» «٥» با فقرا همنشينى كن تا سپاسگزارى راافزون كنى.
امام صادق عليه السلام مى فرمايد: