«اللَّهُمَّ حَبِّبْ الىَّ صُحْبَةَ الْفُقَراءِ وَ اعِنّى‌ عَلى‌ صُحْبَتِهِمْ بِحُسْنِ الصَّبْرِ» «١» اى خداى من! رفاقت وهمنشينى فقيران را محبوب من گردان و مرا با صبرى نيكو برهمنشينى آنها يارى فرما.
استاد شهيد مرتضى مطّهرى (قده) مى فرمايد:
«زين العابدين (ع) پيك محبّت بود. راه مى رفت، هرجا كسى را مى‌ديد، هر جا غريبى را، فقير ومستمندى را مى‌ديد به خانه خودش مى‌آورد، خانه اوخانه مسكينان ويتيمان بود.» «٢» آثار همنشينى با محرومان‌ همنشينى با افراد باعث انس گرفتن به آنهاست. نشست وبرخاست با محرومان داراى فوايد وآثار خوبى است كه درزير به چند نمونه اشاره مى‌كنيم:
الف- الفت و يكپارچگى جامعه‌ همنشينى با محرومان باعث مى‌شود تا جامعه طبقاتى كه مورد نكوهش دين مقدّس اسلام قرار گرفته است از بين برود، وانسان، خود را شريك غم آنها بداند، واز تكبّر وخودپسندى دورى كند.
ائمّه اطهار (ع) به خاطر اين كه احساس همدردى رابه مردم ياد دهند، با فقرا ومحرومان هم غذا مى‌شدند وبه خانه آنها مى‌رفتند.
امام حسن مجتبى عليه السّلام گروهى از فقرا را ديد كه در حال غذا خوردن بودند، آنها امام رادعوت كردند وامام نيز قبول كرد وبا آنها غذا خورد. بعد فرمود: