١- بر هم زنندگان امنيت مملكت: «هر كس مردم را به قصد بر هم زدن امنيت به جنگ و كشتار با يكديگر اغوا و تحريك كند كه موجب قتل ولو در بعضى از نواحى گردد، يا باعث نهب و غارت شود، در حكم محارب است.» [١]

٢- سارق مسلّح: «سارق مسلّح و قطاع الطريق هر گاه با اسلحه امنيت مردم يا جاده را بر هم بزند و رعب و وحشت ايجاد كند محارب است.» [٢]

٣- گروهك‌هاى ضد انقلاب و مسلّح: «هر گروه يا جمعيت متشكل كه در برابر حكومت اسلامى قيام مسلّحانه كند مادام كه مركزيت آن باقى است تمام اعضا و هواداران آن، كه موضع آن گروه يا جمعيت يا سازمان را مى‌دانند و به نحوى در پيشبرد اهداف آن فعاليت و تلاش مؤثر دارند محاربند؛ اگر چه در شاخه نظامى شركت نداشته باشند.» [٣]

٤- طرّاحان براندازى حكومت اسلامى: «هر فرد يا گروه كه طرح براندازى حكومت اسلامى را بريزد و براى اين منظور اسلحه و مواد منفجره تهيه كند و نيز كسانى كه با آگاهى و اختيار، امكانات مالى مؤثر و يا وسائل و اسباب كار و سلاح در اختيار آنها بگذارند محارب و مفسد فى‌الارض مى‌باشند.» [٤]

حدّ محارب‌

حاكم شرع مخيّر است كه يكى از چهار كيفر زير را درباره محارب اجرا كند:

١- اعدام‌

٢- به‌دار آويختن‌

٣- بريدن دست راست و پاى چپ [٥]

٤- تبعيد

[١] - تحريرالوسيله، ج ٢، ص ١٣٠

[٢] - همان، ص ٤٩

[٣] - همان

[٤] - همان، ص ٥٠

[٥] - بريدن دست راست و پاى چپ مفسد و محارب به‌همان گونه‌اى است كه در حد سرقت عمل مى‌شود. (ر. ك. قانون مجازات اسلامى، ص ٥٢، مادۀ ١٩٦)