مى‌كردند. از سوى ديگر، مخالفان شيعه سعى داشتند با القاى شبهه و مبارزه با عقايد شيعى، توجه حكومتهاى وقت را به خود جلب كرده از قدرت سياسى آنان به نفع خود بهره‌بردارى كنند. «١» شيخ صدوق به حكم وظيفه، به مبارزه با مخالفان برخاست و با مناظره‌هايى كه با آنان نمود به شبهات و اشكالهايشان جوابهاى قاطعى داد. در اين رابطه «ركن الدوله» «٢» كه مردى دوستدار علم بود، از او درخواست كرد تا در مجلسش حاضر شود و با او مذاكراتى داشته باشد. اين عالم بزرگ كه راهنمايى ديگران را وظيفه خود مى‌دانست به مجلس «ركن الدولة» آمد. ركن‌الدولة پس از تجليل و احترام زيادى كه از وى به عمل آورد، در حالى كه عده‌اى از بزرگان شيعه و اهل سنت در حضور او بودند سؤالهاى مختلفى در زمينه امامت و عقايد شيعى مطرح كرد و شيخ به آنها پاسخ داد.
«ركن الدولة» در يكى از سؤالها پرسيد: به چه دليل، شيعه اماميه معتقد است كه امامان بعد از پيامبر (ص) دوازده نفرند؟ شيخ در جواب فرمود:
«امامت يكى از واجبات الهى است و خداوند براى هر يك از واجبات عددى را تعيين كرده‌است؛ به عنوان مثال نماز را هفده ركعت و زكات را در نُه چيز و با نصابى معين و روزه را در ماه رمضان و حج را يك بار در مدت عمر، واجب نموده و به همين ترتيب امامت را هم در دوازده نفر منحصر كرده‌است و همچنان كه جايز نيست كسى نسبت به واجبات ديگر سخنى بگويد، در اين مورد هم جاى بحث و ترديد نيست، زيرا تمام احكام الهيه بر وفق حكمت و مصلحت بيان شده، اگر چه ما نسبت به علل و مصالح آن واقف نيستيم.» «ركن الدولة» گفت: مخالفان شيعه در چگونگى و تعداد ساير واجبات سخنى ندارند تنها مخالفت آنان در تعداد امامان است. شيخ فرمود:
«مخالفت مخالفان سبب بطلان عقيده شيعه نيست همچنان كه مخالفت ساير اديان و مذاهب با اسلام دليل باطل بودن اسلام و معجزات پيامبر صلى‌الله‌وآله نيست وآنگهى اگر بنا