حضور ذهن ويژه‌اى داشت. بزرگان و اولياء امور به وى با نظر اعزاز و احترام مى‌نگريستند. او از شجاعت و عزمى راسخ برخوردار بود. «١» اين فقيه بزرگ در به ثمر رسيدن نهضت تنباكو تلاشهاى زيادى كرد و از مجتهدانى بود كه در اين زمينه با «ميرزاى شيرازى» همكارى داشت. «٢» وى همچنين در جريان جنبش مشروطيت ايران از پايه‌گذاران نهضت و از مخالفان استبداد و عُمّال وطن فروش بيگانه بود و در تبيين مواضع علما و ملّت ايران براى فقهاى نجف نقشى فعّال داشت. «٣» شهيد نورى در راستاى تأسيس عدالتخانه و در اعتراض به ظلمها و تجاوزات «عين الدولة» «٤» همراه با ساير علما و رهبران نهضت، تهران را ترك و به قم مهاجرت كرد «٥» و با تلاشهاى او و ساير علما، اولين دوره مجلس شوراى ملّى تشكيل گرديد.
شهيد نورى، به منظور جلوگيرى از انحراف مصوبات مجلس از شرع مقدس اسلام، لايحه‌اى را به قانون اساسى منضم و پس از پافشارى زياد آن را به تصويب رساند، مضمون لايحه اين است:
قانونى كه از مجلس شوراى ملى مى‌گذرد، بايد پنج نفر از مجتهدين طراز اول، در مجلس حضور داشته باشند و در قوانين موضوعه نظارت كنند.» «٦» آيةاللّه نورى مخالف عدالت و قانون نبود و مى‌گفت مشروطه بايد «مشروعه» باشد يعنى بر مبناى قوانين اسلام پياده شود نه طبق قوانين كشورهاى غير مسلمان و بيگانه. «٧» شيخ فضل‌اللّه نورى آنگاه كه دريافت روشنفكران غربزده بر آنند كه با نام «مشروطه»، «آزادى» و «قانون» فرهنگ زهرآگين و فاسد غرب را جايگزين آيين انسان‌ساز اسلام سازند و خود محورى را به جاى «خدا محورى» و توده مدارى را به جاى «شرع مدارى» بنشانند، سخت برآشفت و با همه نيرو به مبارزه برخاست.