درآورد. «١» گرچه به ظاهر طرف قرارداد فردى انگليسى بود اما دولت انگلستان در پشت قضيه قرار داشت و هدف وى از اين قرارداد، سلطه همه‌جانبه بر ايران بود. به همين جهت با شروع كار كمپانى، حدود چندصد نفر زن و مرد انگليسى وارد ايران شده به تبليغ مسيحيت، ايجاد مراكز فساد، شرابخانه و مجالس رقص و پايكوبى پرداختند و همزمان با آن تفنگداران كمپانى «٢» در شهرها پراكنده گشته و تحت اين عنوان، متعرض جان و مال مردم مى‌شدند. «٣» علماى متعهد و مردم مسلمان ايران با پيش آمدن اين وقايع به زودى به عمق فاجعه پى برده و در شهرهاى شيراز، اصفهان، تبريز و مشهد تظاهراتى، عليه كمپانى انگليس و اقدام خائنانه دولت برپا كردند. در جريان اين تظاهرات عده‌اى از مردم شيراز كشته و بعضى از علما تبعيد شدند. «٤» ميرزاى شيرازى پس از اطلاع از حوادث پيش آمده در راستاى وظيفه خود مبنى بر پاسدارى از اسلام ابتدا طى نامه‌اى به شاه، مخالفت اين قرارداد و قراردادهاى ديگر از اين قبيل را با دستورات قرآن مجيد يادآورى كرد و نگرانى خود را از اوضاع پيش آمده و تبعيد علما ابراز داشت و خواستار لغو قرارداد گرديد. اما شاه مغرور به نامه وى نه تنها ترتيب‌اثر نداد بلكه درصدد توجيه كار خود برآمد و عذر آورد كه لغو قرارداد مستلزم خسارتهايى است كه دولت از عهده آن برنمى‌آيد. ميرزا با كمال قاطعيت به نماينده شاه گفت: اگر دولت از عهده فسخ قرارداد برنمى‌آيد، ملت از عهده آن بر خواهد آمد و من به خواست خدا اين قرارداد را برهم مى‌زنم. «٥» ميرزا سرانجام ح پاسداران اسلام در دوران غيبت كبرى ١١٠ مبارزات سياسى ميرزاى دوم ص : ١٠٨ رف آخر را زد و حكم تحريم تنباكو بدين شرح صادر شد.