زمان بر كتاب «كفايةالاصول» استاد خود، حاشيه زد. «١» در سال ١٣٢٨ ه. ق. با كوله‌بارى از علم و فقاهت به زادگاه خود، بروجرد بازگشت و به تدريس خارج فقه و اصول و تبليغ معارف اسلام مشغول شد. «٢» با پيش آمدن عارضه كسالت به تهران منتقل و در بيمارستان «فيروزآبادى» بسترى گرديد. پس از معالجه و ورود به قم، قلم تقدير الهى بر آن قرار گرفت كه در اين شهر بماند و تشنگان علوم دينى را از چشمه زلال علم خود سيراب سازد.
آيةاللّه بروجردى، جلسات درس و بحث را از بروجرد به قم منتقل كرد. با ورود ايشان تحولى در حوزه علميه قم به وجود آمد و بنيه علمى حوزه تقويت شد. گرچه ايشان قبل از هجرت به قم در گوشه و كنار مقلدانى داشت اما پس از فوت «آيةاللّه حاج آقا حسين قمى» مرجعيت تقليد شيعه به ايشان محول گرديد و يگانه مرجع شيعه شد. «٣» نامبرده پس‌از عمرى خدمت به‌اسلام، سرانجام در سال ١٣٨٠ ه. ق. مطابق ١٣٤٠ ه. ش.
دار دنيا را وداع گفت و به ملكوت اعلا پيوست. «٤» مقام علمى و اخلاقى‌ آيةاللّه بروجردى فقيهى عاشق و دلباخته علم بود. و در اين راه خستگى به خود راه نمى‌داد. در علوم عقلى و نقلى و فقه و اصول تخصص داشت و با ورود ايشان به حوزه علميه قم، اين حوزه به اوج شكوفايى و بالندگى خود رسيد و فقه و فقاهت روح تازه‌اى يافت.
روش فقهى آيةاللّه بروجردى يكى از ويژگيهاى اين فقيه بزرگ بود. او با تاريخ فقه آشنايى داشت، سبك فكرهاى مختلف فقهاى گذشته و حال را مى‌شناخت، بر حديث و رجال مسلط بود و با يك نگاه به سند حديث، صحت و سقم آن را تشخيص مى‌داد.
او علاوه بر فقه شيعه بر فقه ساير مذاهب نيز تا حدود زيادى احاطه داشت، افكار حاكم‌