تعالى در دراز مدت انجام خواهد گرفت. و صد افسوس كه اين انقلاب دير تحقق پيدا كرد، و لا اقل در اول سلطنت جابرانه كثيف محمد رضا تحقيق نيافت؛ و اگر شده بود، ايران غارت زده غير از اين ايران بود.
[توصيه به عناصر تبليغاتى گروهكها ] و وصيت من به نويسندگان و گويندگان و روشنفكران و اشكالتراشان و صاحب عقدگان آن است كه به جاى آنكه وقت خود را در خلاف مسير جمهورى اسلامى صرف كنيد و هر چه توان داريد در بدبينى و بدخواهى و بدگويى از مجلس و دولت و ساير خدمتگزاران به كار بريد، و با اين عمل كشور خود را به سوى ابرقدرتها سوق دهيد، با خداى خود يك شب خلوت كنيد، و اگر به خداوند عقيده نداريد با وجدان خود خلوت كنيد، و انگيزه باطنى خود را، كه بسيار مى‌شود خود انسانها از آن بيخبرند، بررسى كيند، ببينيد آيا با كدام معيار و با چه انصاف خون اين جوانان قلم قلم شده را در جبهه‌ها و در شهرها ناديده مى‌گيرند، و با ملتى كه مى‌خواهد از زير بار ستمگران و غارتگران خارجى و داخلى خارج شود و استقلال و آزادى را با جان خود و فرزندان عزيز خود به دست آورده و با فداكارى مى‌خواهد آن را حفظ كند، به جنگ اعصاب برخاسته‌ايد و به اختلاف انگيزى و توطئه‌هاى خائنانه دامن مى‌زنيد و راه را براى مستكبران و ستمگران باز مى‌كنيد.
آيا بهتر نيست كه با فكر و قلم و بيان خود دولت و مجلس وملت را راهنمايى، براى حفظ ميهن خود، نماييد؟ آيا سزاوار نيست كه به اين ملت مظلوم محروم كمك كنيد، و با يارى خود حكومت اسلامى را استقرار دهيد؟ آيا اين مجلس و رئيس جمهور و دولت و قوه قضائى را از آنچه در زمان رژيم سابق بود بدتر مى‌دانيد؟ آيا از ياد برده‌ايد ستمهايى كه آن رژيم لعنتى بر اين ملت مظلوم بى پناه روا مى‌داشت؟ آيا نمى‌دانيد كه كشور اسلامى در آن زمان يك پايگاه نظامى براى آمريكا بود و با آن عمل يك مستعمره مى‌كرند، و از مجلس تا دولت و قواى نظامى در قبضه آنان بود، و مستشاران و صنعتگران و متخصصان آنان با اين ملت و ذخاير آن چه مى‌كردند؟ آيا اشاعه فحشا در سراسر