يك چيز استثنايى باشد. اگر مثلًا ما كسانى را مى‌فرستيم تا خطوط و يا مراكز استقرار يگان‌هاى عملياتى را در منطقه عمليات بازرسى كنند، وقتى كه مى‌آيند بايد گزارش بدهند كه فرمانده لشگر يا قائم مقام و يا معاونانش بودند ... نبايد گزارش را اين طورى بدهند كه ما به فلان نقطه رفتيم؛ اما از اين پنج يا شش يا ده يگانى كه بازرسى كرديم، مثلًا در شصت يا هفتاد درصدشان فرمانده و يا قائم‌مقامشان نبودند و يا در بعضى موارد هر دو حضور نداشتند! اصلًا چنين چيزى بايستى تحقق پيدا نكند تا دائماً عملياتى و حاضر باشند. «١» البته يك نكته وجود دارد كه آن نكته را بحمداللَّه سپاه از اول عمل مى‌كرده و آن حضور فرمانده در همه رده‌هاست. مواظب باشيد كه اين از شما گرفته نشود؛ يعنى اين درجه- كه چيز با ارزشى است- شما را از كادرتان تا پايين‌ترين رده‌ها جدا نكند. «٢» ١١. حفظ مجموعه تحت امر به عنوان امانتدارى‌ هر كدام از شما آقايان كه مسؤوليتى داريد، حيطه زيردست‌تان نزد شما امانت است؛ امانتى از جانب خداوند و ملت و نظام جمهورى اسلامى، فرماندهان عمده و آنها كه مقامشان بالاتر است، امانتشان سنگين‌تر و مسؤوليتشان بزرگ‌تر مى‌باشد. هر كدام از شما- ولو فرمانده يك گروهان و يا يك قسمت كوچك باشيد- امانتى دست شما سپرده شده است و حق نداريد اين امانت را همين طور بيندازيد و به اميد تقدير رها كنيد و به كار و فكر ديگرى بپردازيد. خير، اگر بعضى از فرماندهان در آن نقطه‌اى كه مأموريت آنهاست، حضور پيدا نكنند، يا مرتب حضور پيدا نكنند، خيانت كرده‌اند! اگر در جايى كه به دست شما سپرده شده است، نمى‌توانيد حضور پيدا كنيد، مشخص كنيد و بگوييد تا نتوانستن شما را، علاج كنند. بايد به طور دائم و با دقت و مراقبت، آنجايى كه هستيد و در آن حيطه‌اى كه دست شماست، حضور داشته باشيد. اگر غير از اين باشد در امانت خيانت شده است ... هر نوع كوتاهى كردن در حراست از آن چيزيكه در اختيار شماست،