استقامت كنيد، كه شما را و كشور و ملت شما را از ننگ وابستگيها و پيوستگيها به قدرتهايى كه شما را جز براى بردگى خويش نمى‌خواهند و كشور و ملت عزيزتان را عقب مانده و بازار مصرف و زير بار ننگين ستم پذيرى نگه مى‌دارند نجات مى‌دهد. و زندگى انسانى شرافتمندانه را، ولو با مشكلات، بر زندگانى ننگين بردگى اجانب، ولو با رفاه حيوانى، ترجيح دهيد.
و بدانيد مادام كه در احتياجات صنايع پيشرفته دست خود را پيش ديگران دراز كنيد و به دريوزگى «١» عمر را بگذرانيد، قدرت ابتكار و پيشرفت در اختراعات در شما شكوفا نخواهد شد. و بخوبى و عينيت ديديد كه در اين مدت كوتاه پس از تحريم اقتصادى همانها كه از ساختن هر چيز خود را عاجز مى‌ديدند واز راه انداختن كارخانه‌ها آنان را مأيوس مى‌نمودند افكار خود را به كار بستند، و بسيارى از احتياجات ارتش و كارخانه‌ها را خود رفع نمودند. اين جنگ و تحريم اقتصادى و اخراج كارشناسان خارجى تحفه‌اى الهى بود كه ما از آن غافل بوديم. اكنون اگر دولت و ارتش كالاهاى جهانخواران را خود تحريم كنند و به كوشش و سعى در راه ابتكار بيفزايند، اميد است كه كشور خودكفا شود و از دريوزگى از دشمن نجات يابد.
و هم در اينجا بايد بيفزايم كه احتياج ما پس از اين همه عقب ماندگى مصنوعى به صنعتهاى بزرگ كشورهاى خارجى حقيقتى است انكارناپذير. و اين به آن معنى نيست كه ما بايد در علوم پيشرفته به يكى از دو قطب وابسته شويم. دولت وارتش بايد كوشش كنند كه دانشجويان متعهد را در كشورهايى كه صنايع بزرگ پيشرفته را دارند و استعمار و استثمارگر نيستند بفرستند؛ و از فرستادن به امريكا و شوروى وكشورهاى ديگر كه در مسير اين دو قطب هستند احتراز كنند؛ مگر انشاء الله روزى برسد كه اين دو قدرت به اشتباه خود پى برند، و در مسير انسانيت و انساندوستى و احترام به حقوق ديگران واقع شوند، يا انشاء الله مستضعفان جهان و ملتهاى بيدار و مسلمانان متعهد آنان را به جاى خود نشانند. به اميد چنين روزى.