انتظارات فرهنگى‌ ١. پاسدارى از روحيه اسلامى و انقلابى جامعه‌ در هر جامعه‌اى كه بخواهد يك حركت منطقى و فكرى انجام بگيرد يك قاعده اصلى لازم است تا اگر ديگران متزلزل مى‌شوند آن قاعده اصلى محكم بماند و اگر ديگران راه را گم مى‌كنند آن محور اصلى مستقيم حركت كند و اگر دشمن توان پيدا كرد كه در نقاط ديگر خاكريزها را پر كند، اين نقطه خاكريز خود را محكم نگه بدارد و راه را بر نفوذ دشمن ببندند تا بتواند به كمك ديگران بشتابد.
... ما بايستى اين را از نظر دور نداريم كه ملّت بزرگمان با همه آن ايمان شورانگيز و عميق و فداكارانه‌اى كه داشتند و دارند، يك ركن ركينى را در مجموعه خودش بايد داشته باشد، حالا آن ركن ركين چيست و كجاست؟
من در تصوير ذهنى خودم وقتى نگاه مى‌كنم حداقل بخش عظيمى از اين ركن عظيم را در قالب سپاه پاسداران و فرماندهان سپاه و عناصر معمولى سپاه مى‌بينم ... اين نقش جديدى است غير از نقش در ميدان جنگ، اين جا هم ميدان جنگ است، اما اين نقش شايد، حتى رنج و مشكل‌پذيرى‌اش بيشتر از فرماندهى در ميدان جنگ و فرماندهى قرارگاه‌هاى مقدم و آن بى خوابى‌ها و سختى‌ها و آن تشنگى‌ها و آن دلهره‌ها باشد و اين را بايد حفظ كرد.
من به سپاه به اين چشم نگاه مى‌كنم و اگر در امر سپاه دغدغه‌اى داشته باشم- كه بحمداللَّه دغدغه مهمّى ندارم- از اين است كه آيا سپاه خواهد توانست اين نقش حسّاس و بسيار مهم يعنى ركن اصلى و قاعده اصلى در حفظ ايمان‌ها را به درستى ايفا كند يا نه؟