باسمه تعالى‌ اين وصيت نامه را پس از مرگ من احمد خمينى براى مردم بخواند. و در صورت عذر، رئيس محترم جمهور، يا رئيس محترم شوراى اسلامى، يا رئيس محترم ديوانعالى كشور، اين زحمت را بپذيرند و در صورت عذر، يكى از فقهاى محترم نگهبان اين زحمت را قبول نمايد.
روح اللّه الموسوى الخمينى‌ بسمه تعالى‌ در زير اين وصيتنامه ٢٩ صفحه‌اى و مقدمه، چند مطلب را تذكر مى‌دهم‌ (١) اكنون كه من حاضرم بعض نسبتهاى بى واقعيت به من داده مى‌شود، و ممكن است پس از من در حجم آن افزوده شود؛ لهذا عرض مى‌كنم آنچه به من نسبت داده شده يا مى‌شود مورد تصديق نيست، مگر آنكه صداى من، يا خط وامضاى من باشد، با تصديق كارشناسان؛ يا در سيماى جمهورى اسلامى چيزى گفته باشم.

[٢] اشخاصى در حال حيات من ادعا نموده‌اند كه اعلاميه‌هاى اينجانب را مى‌نوشته‌اند.
اين مطلب را شديداً تكذيب مى‌كنم. تاكنون هيچ اعلاميه‌اى را غير شخص خودم تهيه كسى نكرده است.

[٣] از قرار مذكور، بعضيها ادعا كرده‌اند كه رفتن من به پاريس به وسيله آنان بوده. اين دروغ است. من پس از برگرداندنم از كويت، با مشورت احمد پاريس را انتخاب نمودم، زيرا در كشورهاى اسلامى احتمال راه ندادن بود؛ آنان تحت نفوذ شاه بودند، ولى پاريس اين احتمال نبود.