زمان محمد رضا با نقشه و روشهاى ديگر، كه يكى از آنها ايجاد عداوت بين دانشگاهيان و روحانيان بود، كه تبليغات وسيعى در اين زمينه شد؛ و مع الاسف به واسطه بيخبرى هر دو قشر از توطئه شيطانى ابرقدرتها نتيجه چشمگيرى گرفته شد. از يك طرف، از دبستانها تا دانشگاهها كوشش شد كه معلمان و دبيران و اساتيد و رؤساى دانشگاهها از بين غربزدگان يا شرق زدگان و منحرفان از اسلام و ساير اديان انتخاب و به كار گماشته شوند، و متعهدان مؤمن در اقليت قرار گيرند؛ كه قشر مؤثر را كه در آتيه حكومت به دست مى‌گيرند از كودكى تا نوجوانى و تا جوانى طورى تربيت كنند كه از اديان مطلقاً، و اسلام بخصوص، و از وابستگان به اديان، خصوصاً روحانيون و مبلّغان، متنفر باشند، و اينان را عمال انگليس در آن زمان، و طرفدار سرمايه داران و زمينخواران و طرفدار ارتجاع و مخالف تمدن و تعالى در بعد از آن، معرفى مى‌نمودند. واز طرف ديگر، با تبليغات سوء روحانيون و مبلغان و متدينان را از دانشگاه و دانشگاهيان ترسانيده و همه را به بيدينى و بى بند و بارى و مخالف با مظاهر اسلام و اديان متهم مى‌نمودند. نتيجه آنكه دولتمردان مخالف اديان و اسلام و روحانيون و متدينان باشند؛ و توده‌هاى مردم، كه علاقه به دين و روحانى دارند، مخالف دولت و حكومت و هر چه متعلق به آن است باشند؛ و اختلاف عميق بين دولت و ملت و دانشگاهى و روحانى راه را براى چپاولگران آنچنان باز كند كه تمام شئون كشور در تحت قدرت آنان و تمام ذخاير ملت در جيب آنان سرازير شود. چنانچه ديديد به سر اين ملت مظلوم چه آمد، و مى‌رفت كه چه آيد.
اكنون كه به خواست خداوند متعال و مجاهدت ملت، از روحانى و دانشگاهى تا بازارى و كارگر و كشاورز و ساير قشرها، بند اسارت را پاره و سد قدرت ابرقدرتها را شكستند و كشور را از دست آنان و وابستگانشان نجات دادند، توصيه اينجانب آن است كه نسل حاضر و آينده غفلت نكنند، و دانشگاهيان وجوانان برومند عزيز هر چه بيشتر با روحانيان و طلاب علوم اسلامى پيوند دوستى و تفاهم را محكمتر و استوارتر سازند، و از نقشه‌ها و توطئه‌هاى دشمن غدار «١» غافل نباشند؛ و به مجرد آنكه فرد يا افرادى را