بايستى ياد خدا و كار براى خدا و عبادت خدا و توجه به خدا و انجام نماز با حضور قلب را ... اهميت بدهيد. «١» به خود نپردازيم، خود را محور قرار ندهيم، هدف را خدا بدانيم، از قالب زندگى مادّى خارج بشويم، دنبال وظيفه برويم و ببينيم آن چيست و به چيز ديگرى كار نداشته باشيم، همواره در هر مرحله‌اى جست‌وجو كنيم و رضاى خدا را بر حسب حجت شرعى كشف كنيم و بر طبق آن عمل نماييم. اينها همان قواعد حكمت‌آموزى است كه براى پيروزى انسان در مبارزه دائمى‌اش در اين عالم وضع شده است؛ خيال نكنيد اينها چيزهايى است كه با اهداف انسان بى‌ارتباط است. وقتى مى‌گويند من و شما در تلاش‌هايمان بايد خود را محور قرار ندهيم، معنايش اين است كه اين قضيه مستقيم به وصول ما به هدف‌هاى الهى ارتباط دارد. در خلوت و در تأملات نفسانى، روى اين قضيه قدرى فكر كنيد. «٢» ١- ١. توجه به اراده الهى‌ همه چيز را با اين ديد نگاه كنيد كه وراء محاسبات شما يك عامل قوى و سرنوشت‌ساز ديگر وجود دارد كه آن همان اراده الهى است ...
به خدا تكيه كنيد، اراده الهى را فراگير بدانيد به خدا اعتماد كنيد، از خدا بخواهيد و خدا را بر اراده خويش و تفكرتان مسلط ببينيد. بدانيد كه همه چيز در دست خداست و هدايت از اوست و خداى متعال است كه ما را هدايت مى‌كند. «٣» ٢- ١. توكل به خدا به خدا توكل كنيد، از او مدد بخواهيد، به درگاه او استغاثه كنيد، با او راز و نياز كنيد و همه تلاش و نيروى خود را در اين راهِ روشن به كار بگيريد و خدا با مؤمنان و متوكلان است. «٤»