... آن چيزى كه اصل است يعنى ايمان و عمل صالح- بايستى در همه نيروهاى مسلح به يك سطح برسد. بعد از آن ظواهر و تشريفات و مقررات و بقيّه امور سازمانى و ادارى است كه بايستى هر چه بيشتر با هم همرنگ بشوند. صد در صدش را نمى‌خواهيم چون معلوم نيست كه لازم يا خيلى هم مفيد باشد. اما اصولًا- نه فروعاً- بايستى يكسان باشند. اگر بعضى از فروع يكسان نبودند، اشكالى هم ندارد. «١» ٤- ١٨. حفظ وحدت و برادرى‌ وحدت نيروهاى مسلح را حفظ كنيد. با ارتش و با نيروى انتظامى در نهايت صفا و برادرى حركت كنيد. «٢» دو سازمان [سپاه و ارتش‌] بايد نسبت به هم صميميت و برادرى داشته باشند و به هم كمك كنند و هدف را بالاتر از اهداف سازمانى قرار بدهند. «٣» به برادران ارتشى و برادران نيروهاى انتظامى، به چشم تكريم نگاه كنيد. در چشم سازمان‌هاى نظامى ديگر، به چشم برادرى و محبت و عطوفت نگاه كنيد؛ مبادا به چشم كبر نگاه كنيد؛ اين شأن شما را پايين مى‌آورد. ما تا توجه پيدا كرديم كه از اين برادرى كه اين جا پهلوى ما نشسته، بهتر هستيم، به مجردى كه اين احساس پيدا شد، او همان جايى كه هست، هست؛ ولى ما از او تنزل مى‌كنيم و پايين مى‌رويم؛ «وَلاتَرْفَعْنِى فِى النّاسِ دَرَجَةً إِلّا حَطَطْتَنِى عِنْدَ نَفْسِى مِثْلَها» «٤» در دعاى مكارم‌الاخلاق مى‌خوانيم: خدايا! من را در چشم مردم يك درجه رفعت مبخش، مگر اين‌كه به همان اندازه يك درجه، در چشم خودم، من را تنزل بدهى. اين خوب است. اگر شما يك درجه بالا رفتيد، بايد در پيش خودتان يك درجه پايين بياييد.
اين مى‌شود كمال. «٥» تا آنجا كه مى‌توانيد، سعى كنيد حالت عدم تفاهم و روحيه تنافرى كه بين اين دو