مشغولند و هر واحد به حسب نوع برداشت و ذهنيّت مسؤول آن،با شيوه‌اى خاص به تبليغ مى‌پردازد و يا احياناً موضوع ويژه‌اى را مهمّ مى‌انگارد،ذيل يك برنامه‌ريزى راهبردى گرد آورد؟ در اين صورت،مسؤول در صحنه سخن نهايى را زده و از تصميم تا اجرا را شخصاً نظارت و هدايت خواهد كرد.طبيعى است كه ماهيّت،نوع اهداف،روش‌هاى به‌كارگيرى،حوزۀ تبليغات و عمليات روانى،به تعداد فعالان در اين عرصه،متنوّع و متفاوت خواهد بود.

سه-ناهماهنگى و شكل‌گيرى اقدامات متعارض: با اين استقلال به‌وجود آمده در حوزه‌هاى خُرد و كلان تبليغاتِ جنگ و تنوع اقداماتى كه عموماً ناشى از اولويّت‌هاى شخصى افرادِ دست اندر كار تبليغات جنگ بود،انتظار هماهنگى بسيار دور از ذهن بود.جوان پرشورى كه كينۀ سرباز دشمن را در دل مى‌پروراند و تصوير همرزم شهيدش آنى از صفحۀ ذهن او دور نمى‌شد، بدون آن كه براى جان خود نگرانى داشته و يا نگران لو رفتن محل واحد خود باشد،بلندگويى را عَلَم مى‌كرد تا دشمن را در آن سوى خاكريز منكوب سازد.

در همين موقع،واحد مجاور به پخش قرآن و يا سرودهاى حماسى براى دشمن مى‌پرداخت و چند قدم آن طرف‌تر برادر ديگرى از همه دعوت مى‌كرد تا در اين شرايط سكوت را رعايت كنند! اين تنوع و تفاوت در روش‌ها و موضوعات،افزون بر آن كه به دليل نبود يك برنامۀ منسجم و مداوم اثرگذار فاقد تأثير جدّى بر دشمن بود،احتمالاً دشمن را در برابر پيام‌هاى متعارض و ناهماهنگى كه دريافت مى‌كرد،واكسينه كرده،مقاومت او را در برابر پيام‌هاى بعدى افزايش مى‌داد.

چهار-ناپايدارى و فقدان ثبات: يكى ديگر از ويژگى‌هاى تبليغات كه ناشى