مى‌گيرد،و پذيرش غير عقلى پذيرش عقيده‌اى است كه منشأ كسب آن امورى مانند احساس و فطرت مى‌باشد.از طريق دو نوع پذيرش يادشده مى‌توان در فكر فرد يا افراد،مطلب خاصى را جايگزين كرد.نتيجۀ اين جايگزينى اين است كه رفتار جديد و مخصوصى ناشى از تعادل جديد در روان به ظهور مى‌رسد و اين همان هدفى است كه از قبل براى رسيدن به آن برنامه‌ريزى شده بود.اين كار يعنى«نفوذ در فكر فرد يا جمع جهت دريافت رفتار و پندار مطلوب از آنان»را تبليغ مى‌نامند.بنابراين،به‌طور كلى تبليغات عبارت است از:«روش يا روش‌هاى به هم پيوسته براى بسيج نيروهاى فردى و اجتماعى و جهت دادن به آن‌ها از طريق نفوذ در شخصيت،افكار و عقايد و احساسات افراد به منظور رسيدن به يك هدف مشخص كه ممكن است سياسى،نظامى، فرهنگى و...،مشروع يا نامشروع باشد».

در قرآن كريم و نهج‌البلاغه،تبليغ به مفهوم رساندن پيام الهى،تشويق مردم به اطاعت فرامين و رعايت حدودِ خداوند متعال و حركت دادن مردم در جهت اللّه به كار رفته است:

اُدْعُ إِلىٰ سَبيٖلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنة [١]

با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت كن.

حضرت على(ع) مى‌فرمايد:

تَاللّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ تَبْليٖغَ الرِّسٰالاٰتِ وَ إِتْمٰامَ الْعِدٰاتِ وَ تَمٰامَ الْكَلِمٰاتِ [٢]

به خدا دانستم رساندن پيام‌ها را و انجام دادنِ وعده‌ها را و بيان داشتن امر و نهى‌ها را.

[١] .نحل (١٦)،آيۀ ١٢٥.
[٢] .نهج‌البلاغه،ترجمۀ سيد جعفر شهيدى،خطبۀ ١٢٠،ص ١١٨.