هشت-ارتباط نداشتن با مخاطبان خارجى: برآيند آنچه را گفته شد، مى‌توان در اين ويژگى خلاصه كرد.طبيعى است كه گسيختگى سازمانى،نبود نيروهاى كارآزموده،آگاهى نداشتن از شرايط و اقتضاءات جامعۀ دشمن،گاه نوعى از تبليغات را به وجود مى‌آورد كه بيش از آن كه با دشمن ارتباط برقرار كرده و بر او تأثير بگذارد،به مكالمه‌اى با خود و بدون امكان ايجاد ارتباط با مخاطبان خارجى تبديل مى‌گشت.شايد به همين دليل بود كه تبليغات ما معمولاً در فضاى ادراكى مخاطبان خارجى قرار نمى‌گرفت و به طور طبيعى مفاهيم مورد نياز خود را منتقل نمى‌ساخت.

نه-اتكا به ارزش‌ها و هنجارها در بعد داخلى: عمليات روانى ما در جنگ تحميلى از بعد تبليغات خارجى،چندان دقيق و مناسب نبود و احتمالاً اثر چندانى در پيگيرى اهداف خارجى نداشت.با اين حال،حركت خودجوش مردم و واحدهاى مختلف از يك سو و شكل‌گيرى روش‌هاى برخاسته از متن اجتماع از سوى ديگر،تبليغات ما را در بُعد داخلى بسيار كارآمد كرده بود.توجه به روحيات،آداب و رسوم مردم،در حقيقت ملزومات تبليغات و عمليات روانى است.از اين رو،رفتارهاى سازمان نيافتۀ مردم بيش از هر چيز،طبيعى‌ترين روش حلّ مسأله است.جالب‌تر اين كه روشى كه از سوى خود مردم برگزيده مى‌شود،پيوند عميقى با نهادهاى اجتماعى داشته و نيازى به تحريك و فعّال سازى از برون ندارد.اين رفتارها از درون مى‌جوشد و در بستر طبيعى خود جريان يافته و تقويت خود را نيز از همان بستر طبيعى دريافت مى‌كند.

آنچه گفته شد مؤيد اين مطلب است كه جريان‌هاى تبليغاتى و عمليات روانى كه با پشتوانه‌هاى مردمى و از متن مردم به وجود آمد و حمايت شد،در