دانشنامه بزرگ اسلامی
 
٢٨٤٧ ص
٢٨٤٨ ص
٢٨٤٩ ص
٢٨٥٠ ص
٢٨٥١ ص
٢٨٥٢ ص
٢٨٥٣ ص
٢٨٥٤ ص
٢٨٥٥ ص
٢٨٥٦ ص
٢٨٥٧ ص
٢٨٥٨ ص
٢٨٥٩ ص
٢٨٦٠ ص
٢٨٦١ ص
٢٨٦٢ ص
٢٨٦٣ ص
٢٨٦٤ ص
٢٨٦٥ ص
٢٨٦٦ ص
٢٨٦٧ ص
٢٨٦٨ ص
٢٨٦٩ ص
٢٨٧٠ ص
٢٨٧١ ص
٢٨٧٢ ص
٢٨٧٣ ص
٢٨٧٤ ص
٢٨٧٥ ص
٢٨٧٦ ص
٢٨٧٧ ص
٢٨٧٨ ص
٢٨٧٩ ص
٢٨٨٠ ص
٢٨٨١ ص
٢٨٨٢ ص
٢٨٨٣ ص
٢٨٨٤ ص
٢٨٨٥ ص
٢٨٨٦ ص
٢٨٨٧ ص
٢٨٨٨ ص
٢٨٨٩ ص
٢٨٩٠ ص
٢٨٩١ ص
٢٨٩٢ ص
٢٨٩٣ ص
٢٨٩٤ ص
٢٨٩٥ ص
٢٨٩٦ ص
٢٨٩٧ ص
٢٨٩٨ ص
٢٨٩٩ ص
٢٩٠٠ ص
٢٩٠١ ص
٢٩٠٢ ص
٢٩٠٣ ص
٢٩٠٤ ص
٢٩٠٥ ص
٢٩٠٦ ص
٢٩٠٧ ص
٢٩٠٨ ص
٢٩٠٩ ص
٢٩١٠ ص
٢٩١١ ص
٢٩١٢ ص
٢٩١٣ ص
٢٩١٤ ص
٢٩١٥ ص
٢٩١٦ ص
٢٩١٧ ص
٢٩١٨ ص
٢٩١٩ ص
٢٩٢٠ ص
٢٩٢١ ص
٢٩٢٢ ص
٢٩٢٣ ص
٢٩٢٤ ص
٢٩٢٥ ص
٢٩٢٦ ص
٢٩٢٧ ص
٢٩٢٨ ص
٢٩٢٩ ص
٢٩٣٠ ص
٢٩٣١ ص
٢٩٣٢ ص
٢٩٣٣ ص
٢٩٣٤ ص
٢٩٣٥ ص
٢٩٣٦ ص
٢٩٣٧ ص
٢٩٣٨ ص
٢٩٣٩ ص
٢٩٤٠ ص
٢٩٤١ ص
٢٩٤٢ ص
٢٩٤٣ ص
٢٩٤٤ ص
٢٩٤٥ ص
٢٩٤٦ ص
٢٩٤٧ ص
٢٩٤٨ ص
٢٩٤٩ ص
٢٩٥٠ ص
٢٩٥١ ص
٢٩٥٢ ص
٢٩٥٣ ص
٢٩٥٤ ص
٢٩٥٥ ص
٢٩٥٦ ص
٢٩٥٧ ص
٢٩٥٨ ص
٢٩٥٩ ص
٢٩٦٠ ص
٢٩٦١ ص
٢٩٦٢ ص
٢٩٦٣ ص
٢٩٦٤ ص
٢٩٦٥ ص
٢٩٦٦ ص
٢٩٦٧ ص
٢٩٦٨ ص
٢٩٦٩ ص
٢٩٧٠ ص
٢٩٧١ ص
٢٩٧٢ ص
٢٩٧٣ ص
٢٩٧٤ ص
٢٩٧٥ ص
٢٩٧٦ ص
٢٩٧٧ ص
٢٩٧٨ ص
٢٩٧٩ ص
٢٩٨٠ ص
٢٩٨١ ص
٢٩٨٢ ص
٢٩٨٣ ص
٢٩٨٤ ص
٢٩٨٥ ص
٢٩٨٦ ص
٢٩٨٧ ص
٢٩٨٨ ص
٢٩٨٩ ص
٢٩٩٠ ص
٢٩٩١ ص
٢٩٩٢ ص
٢٩٩٣ ص
٢٩٩٤ ص
٢٩٩٥ ص
٢٩٩٦ ص
٢٩٩٧ ص
٢٩٩٨ ص
٢٩٩٩ ص
٣٠٠٠ ص
٣٠٠١ ص
٣٠٠٢ ص
٣٠٠٣ ص
٣٠٠٤ ص
٣٠٠٥ ص
٣٠٠٦ ص
٣٠٠٧ ص
٣٠٠٨ ص
٣٠٠٩ ص
٣٠١٠ ص
٣٠١١ ص
٣٠١٢ ص
٣٠١٣ ص
٣٠١٤ ص
٣٠١٥ ص
٣٠١٦ ص
٣٠١٧ ص
٣٠١٨ ص
٣٠١٩ ص
٣٠٢٠ ص
٣٠٢١ ص
٣٠٢٢ ص
٣٠٢٣ ص
٣٠٢٤ ص
٣٠٢٥ ص
٣٠٢٦ ص
٣٠٢٧ ص
٣٠٢٨ ص
٣٠٢٩ ص
٣٠٣٠ ص
٣٠٣١ ص
٣٠٣٢ ص
٣٠٣٣ ص
٣٠٣٤ ص
٣٠٣٥ ص
٣٠٣٦ ص
٣٠٣٧ ص
٣٠٣٨ ص
٣٠٣٩ ص
٣٠٤٠ ص
٣٠٤١ ص
٣٠٤٢ ص
٣٠٤٣ ص
٣٠٤٤ ص
٣٠٤٥ ص
٣٠٤٦ ص
٣٠٤٧ ص
٣٠٤٨ ص
٣٠٤٩ ص
٣٠٥٠ ص
٣٠٥١ ص
٣٠٥٢ ص
٣٠٥٣ ص
٣٠٥٤ ص
٣٠٥٥ ص
٣٠٥٦ ص
٣٠٥٧ ص
٣٠٥٨ ص
٣٠٥٩ ص
٣٠٦٠ ص
٣٠٦١ ص
٣٠٦٢ ص
٣٠٦٣ ص
٣٠٦٤ ص
٣٠٦٥ ص
٣٠٦٦ ص
٣٠٦٧ ص
٣٠٦٨ ص
٣٠٦٩ ص
٣٠٧٠ ص
٣٠٧١ ص
٣٠٧٢ ص
٣٠٧٣ ص
٣٠٧٤ ص
٣٠٧٥ ص
٣٠٧٦ ص
٣٠٧٧ ص
٣٠٧٨ ص
٣٠٧٩ ص
٣٠٨٠ ص
٣٠٨١ ص
٣٠٨٢ ص
٣٠٨٣ ص
٣٠٨٤ ص
٣٠٨٥ ص
٣٠٨٦ ص
٣٠٨٧ ص
٣٠٨٨ ص
٣٠٨٩ ص
٣٠٩٠ ص
٣٠٩١ ص
٣٠٩٢ ص
٣٠٩٣ ص
٣٠٩٤ ص
٣٠٩٥ ص
٣٠٩٦ ص
٣٠٩٧ ص
٣٠٩٨ ص
٣٠٩٩ ص
٣١٠٠ ص
٣١٠١ ص
٣١٠٢ ص
٣١٠٣ ص
٣١٠٤ ص
٣١٠٥ ص
٣١٠٦ ص
٣١٠٧ ص
٣١٠٨ ص
٣١٠٩ ص
٣١١٠ ص
٣١١١ ص
٣١١٢ ص
٣١١٣ ص
٣١١٤ ص
٣١١٥ ص
٣١١٦ ص
٣١١٧ ص
٣١١٨ ص
٣١١٩ ص
٣١٢٠ ص
٣١٢١ ص
٣١٢٢ ص
٣١٢٣ ص
٣١٢٤ ص
٣١٢٥ ص
٣١٢٦ ص
٣١٢٧ ص
٣١٢٨ ص
٣١٢٩ ص
٣١٣٠ ص
٣١٣١ ص
٣١٣٢ ص
٣١٣٣ ص
٣١٣٤ ص
٣١٣٥ ص
٣١٣٦ ص
٣١٣٧ ص
٣١٣٨ ص
٣١٣٩ ص
٣١٤٠ ص
٣١٤١ ص
٣١٤٢ ص
٣١٤٣ ص
٣١٤٤ ص
٣١٤٥ ص
٣١٤٦ ص
٣١٤٧ ص
٣١٤٨ ص
٣١٤٩ ص
٣١٥٠ ص
٣١٥١ ص
٣١٥٢ ص
٣١٥٣ ص
٣١٥٤ ص
٣١٥٥ ص
٣١٥٦ ص
٣١٥٧ ص
٣١٥٨ ص
٣١٥٩ ص
٣١٦٠ ص
٣١٦١ ص
٣١٦٢ ص
٣١٦٣ ص
٣١٦٤ ص
٣١٦٥ ص
٣١٦٦ ص
٣١٦٧ ص
٣١٦٨ ص
٣١٦٩ ص
٣١٧٠ ص
٣١٧١ ص
٣١٧٢ ص
٣١٧٣ ص
٣١٧٤ ص
٣١٧٥ ص
٣١٧٦ ص
٣١٧٧ ص
٣١٧٨ ص
٣١٧٩ ص
٣١٨٠ ص
٣١٨١ ص
٣١٨٢ ص
٣١٨٣ ص
٣١٨٤ ص
٣١٨٥ ص
٣١٨٦ ص
٣١٨٧ ص
٣١٨٨ ص
٣١٨٩ ص
٣١٩٠ ص
٣١٩١ ص
٣١٩٢ ص
٣١٩٣ ص
٣١٩٤ ص
٣١٩٥ ص
٣١٩٦ ص
٣١٩٧ ص
٣١٩٨ ص
٣١٩٩ ص
٣٢٠٠ ص
٣٢٠١ ص
٣٢٠٢ ص
٣٢٠٣ ص
٣٢٠٤ ص
٣٢٠٥ ص
٣٢٠٦ ص
٣٢٠٧ ص
٣٢٠٨ ص
٣٢٠٩ ص
٣٢١٠ ص
٣٢١١ ص
٣٢١٢ ص
٣٢١٣ ص
٣٢١٤ ص
٣٢١٥ ص
٣٢١٦ ص
٣٢١٧ ص
٣٢١٨ ص
٣٢١٩ ص
٣٢٢٠ ص
٣٢٢١ ص
٣٢٢٢ ص
٣٢٢٣ ص
٣٢٢٤ ص
٣٢٢٥ ص
٣٢٢٦ ص
٣٢٢٧ ص
٣٢٢٨ ص
٣٢٢٩ ص
٣٢٣٠ ص
٣٢٣١ ص
٣٢٣٢ ص
٣٢٣٣ ص
٣٢٣٤ ص
٣٢٣٥ ص
٣٢٣٦ ص
٣٢٣٧ ص
٣٢٣٨ ص
٣٢٣٩ ص
٣٢٤٠ ص
٣٢٤١ ص
٣٢٤٢ ص
٣٢٤٣ ص
٣٢٤٤ ص
٣٢٤٥ ص
٣٢٤٦ ص

دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٣٠٣٨

اخوينى‌بخاري‌
جلد: ٧
     
شماره مقاله:٣٠٣٨

اَخَوِيْنى‌ِ بُخاري‌، ابوبكر ربيع‌ بن‌ احمد، پزشك‌ سدة ق‌. آگاهيهاي‌ اندكى‌ كه‌ از زندگى‌ وي‌ در دست‌ است‌، از اثر معروف‌ او كتاب‌ هداية المتعلمين‌ فى‌ الطب‌ گرفته‌ شده‌ است‌. كنية وي‌ را ابوحكيم‌ نيز ذكر كرده‌اند متينى‌، هفت‌. شهرت‌ او با اختلاف‌: اخوي‌، اخوين‌، اجوينى‌ و آخربى‌ نيز ياد شده‌ موجز كُمى‌، گ‌ ٤، ٢؛ قزوينى‌، ١٠؛ نجم‌آبادي‌، ٤٠ كه‌ قطعاً بر اثر تصحيف‌ بوده‌ است‌. همچنين‌ وي‌ را به‌ سبب‌ اينكه‌ بيماران‌ ماليخوليايى‌ را درمان‌ مى‌كرده‌، «پچشك‌ ديوانگان‌»، لقب‌ داده‌اند متينى‌، همانجا، نيز ٤٦. مينوي‌ تاريخ‌ مرگ‌ اخوينى‌ را با توجه‌ به‌ اينكه‌ وي‌ شاگرد ابوالقاسم‌ طاهر بن‌ محمد بن‌ ابراهيم‌ مقانعى‌ بود و اين‌ شخص‌ نيز خود شاگرد محمد بن‌ زكرياي‌ رازي‌ د ١٣ ق‌ بوده‌، حدود سال‌ ٧١ ق‌ حدس‌ زده‌ است‌ ص‌ ٠١.
اخوينى‌ بر اساس‌ شواهدي‌ كه‌ خود در كتاب‌ هدايه‌ ذكر كرده‌، اهل‌ بخارا بوده‌، چنانكه‌ در جايى‌ از همين‌ كتاب‌ از لهجة بخارايى‌ بهره‌ جسته‌ ص‌ ٥، ٤٩، جم، و حتى‌ از سپيدماشه‌كه‌ آبگيري‌ از حوالى‌ بخاراست‌، ياد مى‌كند ص‌ ٦٠؛ نك: اصطخري‌، ٧٣.
اخوينى‌ در هدايه‌ از تجربه‌هاي‌ بيش‌ از ٠ سالة خود ياد كرده‌ است‌. اين‌ كتاب‌ نزد استادان‌ و مدرسان‌ علم‌ پزشكى‌ از توجه‌ خاصى‌ برخوردار بوده‌ است‌ و تا سدة ق‌ در كنار آثاري‌ چون‌ ذخيرة ثابت‌ بن‌ قره‌، منصوري‌ محمد بن‌ زكرياي‌ رازي‌ و اغراض‌ سيد اسماعيل‌ جرجانى‌، به‌ دانشجويان‌ پزشكى‌ تدريس‌ مى‌شد نظامى‌، ١٠؛ موجز كمى‌، همانجا. اخوينى‌ بارها در اين‌ كتاب‌ به‌ نوع‌ بيماري‌ و نام‌ بيماران‌ تحت‌ درمان‌ خود اشاره‌ مى‌كند. وي‌ از تجربه‌هاي‌ بزرگانى‌ مانند محمد بن‌ زكرياي‌ رازي‌، ثابت‌ بن‌ قره‌، يحيى‌ بن‌ ماسويه‌، حنين‌ بن‌ اسحاق‌، عيسى‌ بن‌ صهاربخت‌، ابن‌ سرابيون‌، اهرن‌، جالينوس‌ و بقراط نيز بهره‌ برده‌ است‌ نك: ص‌ ٦٧، ٩٥، ١٩، ٩٣، ٠٥.
هداية المتعلمين‌ فى‌ الطب‌ اثر معروف‌ و با ارزش‌ اخوينى‌ يكى‌ از كهن‌ترين‌ كتابهاي‌ پزشكى‌ به‌ زبان‌ پارسى‌ دري‌ است‌ كه‌ آن‌ را براي‌ فرزند خود تأليف‌ كرده‌، و بسياري‌ از تجربه‌ها و تجويزهاي‌ پزشكى‌ خود را در آن‌ آورده‌ است‌. از نحوة نگارش‌ و اسلوب‌ كتاب‌ به‌ خوبى‌ معلوم‌ مى‌شود كه‌ در سدة ق‌ به‌ رشتة تحرير درآمده‌ است‌ متينى‌، يك‌، دو؛ مينوي‌، ٩٧ به‌ بعد. اين‌ اثر كه‌ به‌ نام‌ هدايه‌ و كُناش‌ نيز خوانده‌ شده‌، در بخش‌ و ٠٠ باب‌ تنظيم‌ گرديده‌ است‌. وي‌ در اين‌ كتاب‌ به‌ ندرت‌ آراء پزشكان‌ مشهور را، بدون‌ آنكه‌ خود آزموده‌ باشد، نقل‌ مى‌كند. گاه‌ نيز به‌ انتقاد از مؤلفانى‌ كه‌ آثارشان‌ را مطالعه‌ كرده‌ است‌، مى‌پردازد ص‌ ٥٧، ٨٠، ٨٧، ١٠، جم. كتاب‌ هداية المتعلمين‌ در ٣٤٤ش‌ به‌ اهتمام‌ جلال‌ متينى‌ از روي‌ نسخة كتابخانة بادليان‌ و با مقابلة دو نسخة ديگر كتابخانه‌هاي‌ فاتح‌ استانبول‌ و ملى‌ ملك‌ در مشهد به‌ چاپ‌ رسيده‌ است‌.
اخوينى‌ در كتاب‌ هداية المتعلمين‌ به‌ دو اثر ديگر خود به‌ نامهاي‌ قرابادين‌ و كتاب‌ نبض‌ اشاره‌ مى‌كند ص‌ ٤٦، ٩٧ كه‌ اثري‌ از آنها به‌ دست‌ نيامده‌ است‌.
مآخذ: اخوينى‌ بخاري‌، ربيع‌، هداية المتعلمين‌، به‌ كوشش‌ جلال‌ متينى‌، مشهد، ٣٤٤ش‌؛ اصطخري‌، ابراهيم‌، المسالك‌ و الممالك‌، به‌ كوشش‌ محمد جابر عبدالعالى‌ حسينى‌، قاهره‌، ٣٨١ق‌/٩٦١م‌؛ قزوينى‌، محمد، حاشيه‌ و تعليقات‌ بر چهار مقاله‌ نك: هم، نظامى‌ عروضى‌؛ متينى‌، جلال‌، مقدمه‌ و حاشيه‌ بر هداية المتعلمين‌ نك: هم، اخوينى‌ بخاري‌؛ موجز كمى‌، منسوب‌ به‌ ابوالفتح‌ خان‌ گيلانى‌، نسخة عكسى‌ موجود در كتابخانة مركز؛ مينوي‌، مجتبى‌، «هداية المتعلمين‌ در طب‌»، يغما، تهران‌، ٣٢٩ش‌، س‌ ، شم ٢؛ نجم‌آبادي‌، محمود، تاريخ‌ طب‌ در ايران‌ پس‌ از اسلام‌، تهران‌، ٣٥٣ش‌؛ نظامى‌ عروضى‌، احمد، چهار مقاله‌، به‌ كوشش‌ محمد قزوينى‌ و محمد معين‌، تهران‌، ٣٣٣ش‌. مريم‌ عماري‌