٤٥ و خداوند به دشمنان شما داناترست، و كافى است كه خدا دوست و سرپرست شما باشد، و بس است كه خدا ياور شما باشد.
٤٦ برخى از آنها كه يهودى شدند كلمات (تورات) را از جاهاى خود تحريف مى‌كنند، و با پيچاندن زبانشان (به لحن عربى) و به قصد طعنه زدن به دين مى‌گويند: شنيديم و (در باطن مى‌گويند) نافرمانى كرديم و بشنو كه نشنوى (ظاهر كلامشان اين است كه بد نشنوى ولى مرادشان آن است كه ناشنوا شوى يا سخن خوش نشنوى)، و مى‌گويند:
«راعنا» (كه به عربى يعنى ما را رعايت كن و به عبرانى يعنى اى چوپان ما)! و اگر آنها مى‌گفتند: شنيديم و اطاعت كرديم و بشنو و به ما نظر كن حتما براى آنها بهتر و درست‌تر بود، و لكن خداوند آنها را به واسطه كفرشان لعن و طرد كرده، از اين رو جز اندكى از آنان و يا جز به اندكى از حقايق، ايمان نخواهند آورد.
٤٧ اى كسانى كه كتاب (آسمانى) به شما داده شده، به آنچه ما نازل كرديم (به قرآنى) كه تصديق كننده آنچه نزد شماست (از دين و كتاب، و مطابق آنچه پيش شماست از علائم اين پيامبر و كتاب او) ايمان آوريد پيش از آنكه صورت‌هايى را محو كنيم و به پشت سر برگردانيم (جسمشان را چنين كنيم يا روحشان را از ايمان به كفر تغيير دهيم) يا آنها را لعن و طرد كنيم چنان كه اصحاب سبت را (صيادان ماهى در روز شنبه را) لعن كرديم (و مسخ نموديم) و فرمان خداوند همواره شدنى است.
٤٨ بى‌ترديد خداوند اين (گناه) را كه براى او شريك قرار داده شود نمى‌آمرزد و غير آن (يا گناهان فروتر از آن) را براى هر كس كه بخواهد (بدون توبه) مى‌آمرزد؛ و هر كه به خدا شرك ورزد حقّا كه گناهى بزرگ را افترا بسته است.
٤٩ آيا ننگريستى به كسانى كه خود را به پاكى مى‌ستايند؟! (بشر را نرسد كه خودستايى كند) بلكه خداست كه هر كه را بخواهد به پاكى مى‌ستايد و (اگر خدا آنان را نستايد و بر ستايش خودشان هم عذاب نمايد) به اندازه نخ روى هسته خرما هم به آنها ستم نخواهد گشت.
٥٠ بنگر چگونه بر خداوند (به خودستايى و ادعاى فرزندى او) دروغ مى‌بندند، و همين كافى است كه گناهى آشكار باشد.
٥١ آيا ننگريستى به كسانى كه بهره‌اى از كتاب (تورات و انجيل) به آنها داده شده كه به هر بت و طغيانگرى ايمان مى‌آورند؟! و درباره كسانى كه كفر ورزيده‌اند مى‌گويند آنها از كسانى كه ايمان آورده‌اند ره‌يافته‌ترند؟!