٥٠ و كار ما (در آفرينش اشيا) جز يك اراده تكوينى نيست كه (در سهولت و سرعت) مانند چشم بر هم زدن است.
٥١ و بى‌ترديد ما امثال شما را (از مشركان گذشته) هلاك نموديم، پس آيا پندگيرنده‌اى هست؟
٥٢ و هر چه آنها به جا آورده‌اند (از عقايد و اعمال) در نوشته‌ها (در كتاب‌هاى عمل شخصى آنها و كتاب عمومى لوح محفوظ) ثبت است.
٥٣ و هر كوچك و بزرگى (از عمل‌ها در آن) نوشته شده است.
٥٤ همانا پرهيزكاران در بهشت‌ها و باغ‌ها و رودهاى جارى و وسعت زندگى و روشنى دائم خواهند بود.
٥٥ در جايگاهى راستين (جايگاهى در برابر ايمان و عمل راستين، يا تبلور و تجسم يافته از عقايد و كردار راستين) نزد سلطانى با كمال اقتدار.
سوره رحمان مدنى‌
، ٧٨ آيه‌
به نام خداوند بخشنده مهربان‌
١ خداوند رحمان (رحمت افزايى كه نعمت‌هاى فراوان مادى و معنويش در دنيا مؤمن و كافر را فرا گرفته، و در آخرت مؤمنان را فرا مى‌گيرد و از جمله آنها نعمت‌هاى زير است).
٢ قرآن را (كه از علم ازليش به لوح محفوظ نزول يافته بود، ابتدا به ساكنان خاص ملأ اعلى تعليم داد، و از آنجا به وسيله جبرئيل به قلب پيامبر نازل كرد، و از طريق زبان او به جامعه بشرى) ياد داد.
٣ انسان را (كه عجيب‌ترين مخلوق و شاهكار هستى و زيباترين وجود و جامع‌ترين پديده عالم خلقت از حيث كمالات روحى و جسمى است) بيافريد.
٤ او را راه بيان (قدرت انتقال مكنونات دل به وسيله توليد الفاظ در زبان را كه اعجب نعمت‌ها و مايه امتياز وى از جانداران و سبب ايصال وحى الهى به جامعه بشرى است) آموخت.
٥ خورشيد و ماه با حسابى معين در جريانند (خورشيد به حركت مستقيم غير متغير، و ماه به حركت به دور زمين و با واسطه به دور خورشيد).
٦ و گياه و درخت (در برابر خدا تكوينا) سجده مى‌كنند.
٧ و آسمان را برافراشت، و قانون و ميزان را (كه وسيله سنجش متناسب هر چيزى از عقايد و اخلاق و عمل و امور خارجى است) بنهاد (از طريق انبيا و الهام به عقول بشر تعليم كرد).
٨ (و امر نمود) كه در سنجش (هيچ چيزى از حسن و قبح افعال و كمّ و كيف اشيا) طغيان نكنيد.
٩ و وزن را به عدالت برپا داريد و ترازو را كم مگذاريد.
١٠ و اين زمين را براى همه خلق (از انس و جن و هر جنبنده‌اى كه در آن است) بيافريد.
١١ در آن هر نوع ميوه، و درخت خرماست كه داراى خوشه‌هاى غلاف‌دار است.
١٢ و نيز دانه با ساق و برگ و گياهان خوشبو.
١٣ پس (اى گروه انس و جن) كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارتان را تكذيب و انكار مى‌كنيد؟!
١٤ انسان (نخستين، آدم و حوّا) را از گل خشكيده‌اى مانند سفال (فرا گرفته از لاى متعفّن) آفريد (و يا نوع انسان را مانند ساير همنوعانش از جانداران، كه با تبادل انواع منتهى به تك سلولى مى‌شوند از لجن آفريده، همانند كوزه‌گرى كه كوزه‌هاى خود را از گل ساخته باشد).
١٥ و جن (يا پدر اجنّه) را از شعله‌اى سفيد و سرخ و سياه از آتش آفريد.
١٦ پس (اى گروه انس و جن) كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارتان را تكذيب و انكار مى‌كنيد؟!