٦٥ همان پروردگار (و مالك و مدبّر امور) آسمان‌ها و زمين و آنچه در ميان آن دو است، پس او را پرستش كن و بر عبادتش شكيبايى نما؛ آيا همنامى براى او مى‌دانى (كه او نيز ربّ السموات و الأرض و اللَّه و واجب الوجود باشد)؟
٦٦ و انسان (منكر معاد) پيوسته مى‌گويد: آيا هنگامى كه من مردم حتما در آينده نزديك (از زير خاك) زنده بيرون آورده مى‌شوم؟!
٦٧ آيا (اين) انسان به ياد نمى‌آورد كه همانا ما او را پيش از اين آفريديم در حالى كه چيزى نبود؟
٦٨ پس سوگند به پروردگارت كه بى‌ترديد آنها را با شيطان‌ها (در صحنه محشر) گرد مى‌آوريم سپس آنها را گروه گروه دور دوزخ در حالى كه (از شدت عذاب) به زانو درافتاده‌اند حاضر خواهيم نمود.
٦٩ سپس از هر ملت و گروهى آنهايى را كه نافرمانى و تمرّدشان بر خداى رحمان بيشتر بوده است (نظير رؤساء جور، علماء سوء، مترفين فاسق) بيرون مى‌كشيم.
٧٠ آن گاه ما به حال كسانى كه به چشيدن عذاب دوزخ و سوختن در آن سزاوارترند (از نظر علت استحقاق و كيفيت آن) داناتريم.
٧١ و از شما (انسان‌ها) احدى نيست جز آنكه مشرف به ورود در دوزخ شده و يا وارد در آن خواهد شد، اين كار بر پروردگار تو حتمى و (طبق اراده ازلى او) مقطوع است.
٧٢ سپس كسانى را كه (در اعتقاد و عمل) تقوا ورزيده‌اند (از درافتادن يا پس از وارد شدن) نجات مى‌دهيم و ستمكاران را در حالى كه (از شدت عذاب) به زانو درافتاده‌اند در آنجا رها مى‌كنيم.
٧٣ و چون نشانه‌هاى آشكار (توحيد) و آيات روشن (كتاب) ما بر آنها خوانده شود كسانى كه كفر ورزيده‌اند، به آنها كه ايمان آورده‌اند (در مقام مفاخره) گويند: كدام يك از (ما) دو فرقه از نظر جاه و مقام و جا و مكان بهتر، و از نظر فضل و كرم و شكوه مجلس نيكوتريم؟!
٧٤ و چه بسيار از مردم زمان‌ها را پيش از اينان هلاك كرديم كه در متاع و اثاث (زندگى) و شكوه و زيبايى مناظر بهتر از اينها بودند.
٧٥ بگو: كسى كه در گمراهى به‌سر مى‌برد بر خداى رحمان است كه او را تا مدتى يارى و مهلت دهد (تا ضلالت و شقاوت خود را كامل كند) تا وقتى كه آنچه را وعده داده مى‌شدند كه يا عذاب (ناگهانى دنيا) و يا رسيدن قيامت است ديدند، خواهند فهميد كه چه كسى جايگاهش بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است.
٧٦ و خداوند بر هدايت كسانى كه هدايت يافته‌اند مى‌افزايد، و ماندگارهاى شايسته (عقايد حقّه و فضائل نفسانى و عمل‌هاى صالح) نزد پروردگارت از نظر پاداش (اخروى) و از نظر عاقبت بهتر است.