١٨٨ بگو: من براى خودم مالك هيچ سود و زيانى نيستم جز آنچه را كه خدا بخواهد (و علم به غيب نيز ندارم) و اگر غيب مى‌دانستم حتما از هر مال و خيرى فراوان براى خود فراهم مى‌كردم و هيچ زيان و آسيبى به من نمى‌رسيد، من نيستم جز يك بيم‌دهنده و مژده‌آور براى گروهى كه ايمان مى‌آورند.
١٨٩ اوست آن كه هر يك از شما را از يك نفس (پدرتان) آفريد و همسرش را نيز از جنس او قرار داد تا در كنارش آرام يابد، پس چون با همسرش آميزش كرد وى بارى سبك برگرفت و چندى با آن بار گذراند (اوايل مدت حمل) و چون سنگين بار گرديد هر دو، خداوند، پروردگار خود را خواندند كه اگر ما را فرزندى شايسته (سالم و قادر بر ادامه زندگى) عطا كنى مسلّما از سپاسگزاران خواهيم بود.
١٩٠ پس چون آن دو را فرزندى (سالم و) شايسته عطا نمود، براى او درباره آنچه به آنها داده شريك قرار دادند (به شرك جلى اگر بت‌ها را دخيل ديدند، و به شرك خفى اگر اعتماد به اسباب كرده مسبّب را از ياد بردند، و اين دو آيه شرح حال اكثريت جامعه است كه خالى از شرك جلى يا خفى نيستند) و خداوند برتر است از آنچه شريك او سازند.
١٩١ آيا موجوداتى را شريك (خدا) قرار مى‌دهند كه هيچ چيزى را نمى‌آفرينند (توان ايجاد شى‌ء از عدم و نفخ روح در موجود را ندارند) و خودشان آفريده مى‌شوند؟! (اين آيه و آيات زير درباره توبيخ شديد بت‌پرستان و بيان عجز كامل بتان است).
١٩٢ و نه مى‌توانند آنها را يارى كنند و نه خويشتن را يارى رسانند.
١٩٣ و اگر آنها را به سوى راه راست فرا خوانيد از شما پيروى نمى‌كنند؛ بر شما يكسان است كه آنها را فرا خوانيد يا خاموش بمانيد (زيرا نتيجه‌اى از آنها نمى‌گيريد).
١٩٤ مسلّما كسانى كه به جاى خدا مى‌خوانيد (مانند بت‌ها و ستارگان و فرشتگان) بندگانى مانند شما هستند؛ پس اگر راستگوييد آنها را بخوانيد تا شما را اجابت كنند.
١٩٥ آيا آنها پاهايى دارند كه بدان راه روند، يا دست‌هايى دارند كه با آن بگيرند، يا چشم‌هايى دارند كه با آن ببينند يا گوش‌هايى دارند كه با آن بشنوند؟! بگو: شريكانى را كه براى خدا قرار داده‌ايد بخوانيد سپس بر ضد من هر نقشه و نيرنگ كه داريد به كار بريد و مهلتم مدهيد.