١١ خويشان را به خويشان خود بنمايند و نشان دهند (لكن از شدت هول به يكديگر توجه نكنند)، گنهكار آرزو كند اى كاش مى‌توانست از عذاب آن روز پسران خود را فدا دهد،
١٢ و نيز همسر و برادرش را،
١٣ و نيز خويش و قومش را كه (در دنيا) او را پناه مى‌دادند،
١٤ و نيز همه كسانى را كه در روى زمين‌اند، تا اين كار او را (از عذاب آن روز) نجات دهد.
١٥ چنين نيست (كه مجرم نجات يابد، بلكه) آن (جهنم) شعله آتش است كه زبانه مى‌كشد.
١٦ در حالى كه بركننده پوست سر و اعضاء (بدن) است.
١٧ (به گفتار لفظى و جذب قهرى) فرا مى‌خواند، هر كس را كه (به حق) پشت كرده و (از خدا و دعوتش) روى گرداند.
١٨ و (اموالى) جمع كرد و در ظرف‌هايش (از صندوق و بانك و انبار) انباشته نمود.
١٩ حقّا كه انسان به غايت حريص و كم طاقت آفريده شده.
٢٠ چون او را ضرر و آسيب رسد سخت بى‌تابى‌كننده است.
٢١ و چون خيرى بدو رسد سخت بخيل و نابخشنده است.
٢٢ مگر نمازگزاران.
٢٣ آنان كه بر نمازشان پيوسته و پايدارند.
٢٤ و آنان كه در اموالشان حقّى است معلوم (مانند زكات‌هاى واجب و مستحبّ و انفاق‌هاى ديگر)،
٢٥ براى اهل سؤال و محروم (از مال دنيا).
٢٦ و آنان كه (در اعتقاد و عمل) روز جزا را تصديق دارند.
٢٧ و آنان كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند.
٢٨ زيرا كه از عذاب پروردگارشان ايمنى نيست.
٢٩ و آنان كه نگهدارنده نيروى شهوت خويش‌اند.
٣٠ مگر با همسران خود يا كنيز ملكى خود، كه آنان (در اعمال غريزه شهوت در اين موارد) مورد سرزنش نيستند.
٣١ پس هر كه جز اين (دو مورد) را طلب كند (و التذاذ جنسى به هر نوع و با هر كس و هر چيز انجام دهد) چنين كسانى متجاوز (از حدود اسلام) اند.
٣٢ و آنان كه به امانت‌ها و عهد و عقد خود (با خالق و مخلوق) پايبندند.
٣٣ و آنان كه بر سر شهادت‌هاى خود (در مقام تحمل و ادا) ايستاده و استوارند.
٣٤ و آنان كه بر نمازشان (از نظر رعايت حال واجب و مستحبّ و كمال اجزاء و شرايط) مواظبت مى‌كنند.
٣٥ آنها در بهشت‌هايى (عالى و خواستنى) مورد اكرام‌اند.
٣٦ پس كسانى را كه كفر ورزيده‌اند چيست كه به نزد تو شتابانند؟!
٣٧ و گروه گروه از راست و چپ (گرد تو را مى‌گيرند)؟!
٣٨ آيا هر يك از آنان طمع دارد كه (فرداى قيامت با آن حال كفر) او را به بهشت پرنعمت درآورند؟!
٣٩ چنين نيست؛ ما آنها را از آنچه خود مى‌دانند آفريده‌ايم (از نطفه و مراحل بعدى، و تا به ايمان و عمل تكامل نيابند سزاوار بهشت نگردند).