٤١ حقيقت اين است كه ما اين كتاب را به حق به خاطر مردم بر تو فرو فرستاديم، پس هر كه هدايت يابد به سود خويش هدايت يافته، و هر كه گمراه گردد جز اين نيست كه به زيان خود گمراه مى‌شود، و تو متكفل امور آنها نيستى (كه موظف به رساندن ايمان بر دل‌هايشان باشى كه آن كار خداوند است).
٤٢ خداست كه (حقيقتا) ارواح مردم را در هنگام مرگشان به طور كامل مى‌گيرد (كه علاقه‌اى ميان جان و تن نمى‌ماند) و از آن كه نمرده در حال خواب (به نحو ناقص مى‌گيرد، و علقه ظاهرى قطع، و باطنى مى‌ماند)، پس آن روح را كه مرگش را مسلّم كرده (در عالم برزخ) نگه مى‌دارد و آن ديگرى را (به سوى بدنش) تا مدتى معين روانه مى‌دارد. بى‌ترديد در اين (امر) نشانه‌هايى (از قدرت و حكمت حق و آمدن قيامت) است براى گروهى كه مى‌انديشند.
٤٣ بلكه آنان به جاى خدا شفيعانى گرفته‌اند (نظير بت‌ها كه آنها را شفيعان مى‌گفتند)! بگو:
آيا (آنها را شفيع مى‌دانيد) هر چند چيزى را مالك نباشند يا چيزى را ندانند؟!
٤٤ بگو: شفاعت و وساطت تماما از آن خداوند است (چه وساطت‌هاى تكوينى ميان علت و معلول‌ها در دنيا و چه شفاعت‌هاى عالم آخرت زيرا) ملكيت حقيقى و مالكيت آسمان‌ها و زمين از آن اوست (به ملاك آنكه آفرينش و حفظ و تدبير و فانى كردن همه به دست اوست) سپس همه شما به سوى او بازگردانده مى‌شويد.
٤٥ و چون خداوند به تنهايى ياد شود دل‌هاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند منزجر و متنفر گردد، و چون كسانى ديگر جز او (بت‌ها) ياد شوند به ناگاه خوشحالى مى‌كنند.
٤٦ (آن گاه كه از ايمان آنها مأيوس شدى) بگو: خداوندا، اى آفريننده آسمان‌ها و زمين، داناى نهان و آشكار، تويى كه در ميان بندگانت در آنچه (در دنيا) اختلاف مى‌كردند (در عالم آخرت) داورى خواهى كرد.
٤٧ و اگر براى كسانى كه (به واسطه كفر به خويشتن) ستم كرده‌اند آنچه در زمين است و همانند آن همراه آن باشد بى‌ترديد همه را براى نجات از بدى و سختى عذاب در روز قيامت فدا مى‌دهند؛ و براى آنها از جانب خدا آنچه را كه گمان نمى‌كردند (از شدت عذاب) پديد مى‌آيد.