١٣٧ اين (دعوت به مبدأ و معاد) جز عادت مدعيان پيشين نبوت نيست (كه ما آن را نپذيرفتيم) يا اين پرستش بت‌ها و ستارگان كه ما داريم جز عادت نياكان پيشين ما نيست كه آن را پذيرفته‌ايم. و يا اين زندگى و مرگ ما جز زندگى و مرگ بشر از ازل نيست، پس بعث و حسابى در كار نيست.
١٣٨ و (چون معادى در كار نيست پس) ما هرگز معذب نخواهيم بود.
١٣٩ پس او را تكذيب كردند و ما هم آنها را هلاك نموديم. حقّا كه در اين (داستان) نشانه‌اى (از قدرت و غضب خدا) است، و بيشتر آنها گرونده به حق نبودند.
١٤٠ و همانا پروردگار تو (نسبت به طاغيان) مقتدر و غالب و (نسبت به مطيعان) مهربان است.
١٤١ قوم ثمود نيز همه فرستادگان خدا را تكذيب كردند.
١٤٢ آن گاه كه برادر (قبيله‌اى) آنان صالح به آنها گفت: آيا (از شرك و كفر) نمى‌پرهيزيد؟!
١٤٣ همانا من براى شما فرستاده‌اى امينم.
١٤٤ پس از خدا پروا كنيد و از من اطاعت نماييد.
١٤٥ و من بر اين (رسالت) از شما مزدى نمى‌طلبم، مزد من جز بر عهده پروردگار جهانيان نيست.
١٤٦ آيا (گمان داريد كه) در ميان آنچه در اينجا هست (در محيط شخصى و زندگى دنيوى) در حال ايمنى رها خواهيد شد؟!
١٤٧ در ميان باغ‌ها و چشمه‌سارها؟!
١٤٨ و زراعت‌ها و درختان خرمايى كه شكوفه‌هاى آن به نظم چيده شده و نازك و لطيف است؟!
١٤٩ و ماهرانه و سركشانه از كوه‌ها خانه‌هايى مى‌تراشيد؟!
١٥٠ پس از خدا پروا كنيد و از من اطاعت نماييد.
١٥١ و فرمان مسرفان را پيروى نكنيد.
١٥٢ آنان كه در زمين فساد مى‌كنند و (هرگز) به اصلاح نمى‌پردازند.
١٥٣ گفتند: جز اين نيست كه تو از جادوشدگانى.
١٥٤ تو جز بشرى همانند ما نيستى، پس آيه و معجزه‌اى بياور، اگر از راستگويانى.
١٥٥ (پس به دعاى صالح ماده شترى از كوه بيرون آمد و صالح) گفت: اين ماده شترى است كه يك سهم از آب (اين سرچشمه) از آن اوست و سهم يك روز معين هم از آن شماست.
١٥٦ و به او آسيبى نرسانيد كه شما را عذاب روزى بزرگ فرا خواهد گرفت (عذاب دسته جمعى دنيا يا عذاب قيامت).
١٥٧ پس او را پى كردند سپس پشيمان گشتند.
١٥٨ پس آنها را عذاب (موعود) فرا گرفت. حقّا كه در اين (داستان) نشانه‌اى (از قدرت و غضب خدا) است، و بيشتر آنها گرونده به حق نبودند.
١٥٩ و همانا پروردگار تو (نسبت به طاغيان) مقتدر و غالب و (نسبت به مطيعان) مهربان است.