١٨ هر كس تنها اين (دنياى) نقد زودگذر را بخواهد ما در دادن آنچه بخواهيم به هر كه بخواهيم در دنيا شتاب مى‌كنيم، آن گاه دوزخ را براى او مقرر مى‌كنيم كه در آن ملامت شده و رانده‌شده خواهد سوخت.
١٩ و كسى كه آخرت را بخواهد، و در حالى كه مؤمن است براى آخرت كوششى در خور حال آن انجام دهد، پس چنين كسانى سعيشان مورد قبول و پاداش خواهد بود.
٢٠ هر يك از اينان و آنان را (خواهان آخرت و دنيا را) از عطاى پروردگارت مدد مى‌رسانيم و عطاى پروردگار تو هرگز (از كسى) ممنوع نيست (در دنيا همه نعمت‌هاى معنوى و مادى در اختيار همه بشر از مؤمن و كافر قرار داده شده است).
٢١ بنگر چگونه برخى از آنها را بر برخى ديگر (در نعمت‌هاى مادى و معنوى) برترى داده‌ايم و البته آخرت از نظر درجات و برترى‌ها بزرگتر است.
٢٢ هرگز معبود ديگرى با خدا قرار مده كه (در نزد فرشتگان و صالحان) مذمت شده و (در نزد خدا) نكوهيده و خوار و بى‌ياور خواهى نشست.
٢٣ و پروردگارت حكم قطعى كرد كه جز او را نپرستيد و به پدر و مادر (خود) نيكى كنيد؛ حال اگر در نزد تو يكى از آن دو يا هر دو به كهنسالى رسند (در مقابل زحمات يا خشونت‌هاى آنها اظهار ناراحتى مكن حتى) به آنان افّ مگو و بر آنها فرياد مزن و سخن درشت مگو و با آنان سخنى كريمانه بگوى.
٢٤ و از روى مهربانى در برابر آنها بال‌هاى خضوع و ذلّت فرود آر، و بگو: پروردگارا هر دو را رحمت كن به پاس آنكه مرا در خردى (از روى رحمت) تربيت كردند.
٢٥ پروردگارتان به آنچه در دل‌هاى شماست داناتر است (اگر قلبا از پدر و مادر منزجريد و يا ستمى به آنها كرده‌ايد) اگر اهل صلاح باشيد (و از خطا به سوى خدا برگشته باشيد) پس حتما خداوند بازگشت كنندگان را آمرزنده است.
٢٦ و حقّ خويشاوند (حق خويشان خود و حق خويشان پيامبرت) و حق فقير و وامانده در راه را بپرداز، و هيچ نوع اسراف و ريخت و پاش (كه صرف مال در راه حرام و تجاوز از حد در حلال است) مكن.
٢٧ حقّا آنان كه اموالشان را (در راه حرام و باطل) ريخت و پاش مى‌كنند برادران (رفيقان و همسويان) شياطينند، و شيطان هميشه در مقابل پروردگارش بسيار كافر و ناسپاس بوده است.