٨٠ و خداوند براى شما از خانه‌هايتان محل سكونت و آرامش قرار داد، و از پوست چارپايان خانه‌هايى (منقول) قرار داد كه آنها را در روز سفرتان و اوقات صحرانشينى‌تان به سبكى و راحتى حمل مى‌كنيد، و از پشم‌ها و كرك‌ها و موهاى آنها اثاث خانه و وسيله بهره‌گيرى تا مدتى (معين) را قرار داد.
٨١ و خداوند براى شما از آنچه آفريده (مانند درخت و سقف و سايه‌بان) سايه‌ها قرار داد و براى شما از كوه‌ها غارها و پناهگاه‌هايى ساخت، و براى شما لباس‌هايى قرار داد كه شما را از گرما (و سرما) نگه مى‌دارد و لباس‌هايى كه شما را از آسيب يكديگر نگه مى‌دارد (مانند البسه جنگى، حفاظت هوايى و دريايى). او اين گونه نعمتش را بر شما تمام مى‌كند، باشد كه تسليم (اراده او) شويد.
٨٢ پس اگر (از دعوتت) رويگردان شوند (باكى نيست) همانا بر عهده تو رساندن آشكار (پيام) است و بس (نه تحميل پذيرش و نه مجازات دنيوى يا اخروى).
٨٣ نعمت خدا را مى‌شناسند سپس آن را انكار مى‌كنند و بيشتر آنها حقيقتا كافر و ناسپاسند.
٨٤ و (به ياد آر) روزى كه از هر امتى گواهى برانگيزيم (از مجموع هر امت پيامبر آنها را، يا از هر گروهى در هر عصرى برخى از متقين آنها را كه به ايمان يا كفر يا طاعت و فسق آنان گواهى دهند) سپس به كسانى كه كفر ورزيده‌اند نه اجازه (تكلم و عذرخواهى) داده شود (زيرا گواهى شهدا و جوارح و اعضاء كافى خواهد بود) و نه طلب رضايت از آنها مى‌شود و نه رخصت اينكه رضايت حق را بطلبند.
٨٥ و كسانى كه ستم كرده‌اند چون عذاب (دوزخ) را مشاهده كنند (بر آنان ثابت مى‌شود كه) نه عذاب از آنها سبك خواهد شد و نه مهلت داده مى‌شوند.
٨٦ و چون كسانى كه شرك ورزيدند آنان را كه شريك خدا مى‌پنداشتند مشاهده كنند، گويند: پروردگارا، اينهايند شريكان ما كه به جاى تو مى‌خوانديم. پس شركا به آنها اين سخن بازگردانند كه حقّا شما دروغگوييد (ما هرگز شريك خدا نبوديم و شما هم به هواى نفس خود عبادت مى‌كرديد).
٨٧ و در آن روز (پس از ديدن حقائق به عين اليقين به ناچار) خاضعانه سر تسليم به پيشگاه خداوند فرو افكنند و آنچه افترا مى‌بستند (از شفاعت و يارى بتان) از آنان گم و ناپديد شود.