٣٣ و چون مردم را سختى و زيانى برسد پروردگار خود را در حالى كه به سويش انابه و بازگشت دارند مى‌خوانند، سپس چون از جانب خود رحمتى به آنها بچشاند به ناگاه گروهى از آنها به پروردگارشان شرك مى‌ورزند،
٣٤ تا در نتيجه به آنچه به آنها داده‌ايم كفران كنند. پس (اى كافران، چند روزى) برخوردار شويد، به زودى خواهيد فهميد.
٣٥ مگر بر آنها حجت و برهانى فرو فرستاده‌ايم كه به (صحت) شرك آنها سخن مى‌گويد (و يا به نفع خدايان و اربابى كه به سبب آنها شرك مى‌ورزيدند تكلم مى‌كند)؟!
٣٦ و چون مردم را رحمتى بچشانيم (مانند، امنيت و وسعت روزى) سرمستى مى‌كنند، و چون به خاطر گناهان دستاورد خودشان آسيبى به آنها رسد به ناگاه (از رحمت حق نيز) مأيوس مى‌شوند (و اين هر دو حالت زشت است).
٣٧ و آيا نديده‌اند كه خداوند روزى را براى هر كس كه بخواهد (بر حسب اقتضاى نظام اتمّ عالم هستى) مى‌گسترد و تنگ مى‌گيرد؟ بى‌ترديد در اين (كار) نشانه‌هايى است (از قدرت و تدبير و حكمت خدا) براى گروهى كه ايمان دارند.
٣٨ پس حقّ خويشاوند و فقير و در راه مانده را بده (به خويشاوند خود نفقه را و به خويشاوند معصوم پيامبر انفال و اخماس را، و به فقير زكات را، و به وامانده در راه زكات و خمس را بده)، اين (انفاق) براى كسانى كه رضاى خدا را مى‌طلبند بهتر است و آنهايند كه رستگارند.
٣٩ و آنچه (به عنوان) ربا دهيد تا در اموال مردم افزوده شود (مثلا ده دينارتان در مال او دوازده شود) در نزد خدا زياد نمى‌شود، و آنچه از زكات دهيد در حالى كه خواهان رضاى خدا باشيد (سود خواهيد برد، و) چنين كسانى هستند كه برنده سود چند برابرند.
٤٠ خداست آن كه شما را آفريد سپس به شما روزى داد، آن گاه شما را مى‌ميراند و سپس زنده مى‌كند، آيا از همتايانتان (كه براى خدا قرار داده‌ايد) كسى هست كه چيزى از اين گونه امور را انجام دهد؟ (قطعا نه) او منزه و برتر است از آنچه شريكش مى‌سازند.
٤١ فساد و تباهى (از زلزله و طوفان و قحطى و بيمارى و جنگ و قتل و ناامنى) در خشكى و دريا آشكار شد به واسطه آنچه دست‌هاى مردم (از گناهان بزرگ) فراهم آورده، تا (خداوند كيفر دنيوى) برخى از آنچه را كه انجام داده‌اند به آنها بچشاند شايد بازگردند.