١٢٦ گويد: همين گونه (كه امروز كور و فراموش شده‌اى) آيات و نشانه‌هاى روشن ما برايت آمد اما تو (از آنها چشم پوشيدى و) آنها را فراموش كردى، همچنين امروز (تو نابينا مى‌شوى و) فراموش مى‌گردى.
١٢٧ و اين چنين (در دنيا) جزا مى‌دهيم كسى را كه اسراف نموده (از حد تجاوز كند) و به آيات و نشانه‌هاى پروردگار خود ايمان نياورده باشد. و البته عذاب آخرت سخت‌تر و پايدارتر است.
١٢٨ پس آيا مايه هدايت آنها (كفّار مكه) نمى‌شود اين كه گروه‌هاى بسيارى از مردم را پيش از آنها هلاك كرديم كه اكنون اينها در مساكن آنها راه مى‌روند (مانند مرور اهل مكه به مساكن عاد در يمن، و ثمود و اصحاب ايكه در شام، و قوم لوط در فلسطين)؟! همانا در اين (حوادث) نشانه‌هايى (از توحيد و قدرت و قهّاريت خدا) براى خردمندان است.
١٢٩ و اگر نبود سخنى كه از پروردگارت گذشته (حكم قطعى مندرج در لوح محفوظ، كه آنها را دفعتا عذاب نكند) و نيز مدت تعيين شده (براى عمر و زندگى آنها) بى‌ترديد (عذاب گذشتگان بر آنها) لازم مى‌شد (و همه را يك جا هلاك مى‌كرديم).
١٣٠ پس بر آنچه مى‌گويند صبر كن، و پروردگارت را پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن توأم با ستايش او تسبيح كن (نماز صبح و ظهر و عصر و يا اذكار ديگر بخوان)، و از ساعت‌هاى شب (با خواندن نماز مغرب و عشا يا ذكرهاى ديگر) و در جوانب روز (با نوافل و غيره) او را تسبيح و تقديس كن، باشد كه (به شمول الطاف خدا) خشنود شوى.
١٣١ و ديدگانت را مدوز به آنچه اصنافى از آنها را از آن برخوردار كرده‌ايم (از اموال و اولاد و رياست) كه شكوفه و زينت‌هاى زندگى دنياست تا آنها را در آن بيازماييم، و روزى پروردگارت (كتاب و دين) بهتر و پايدارتر است.
١٣٢ و خانواده خود را به نماز امر كن و خود (نيز) با همه نيرو بر (مراعات) آن شكيبايى كن، ما از تو هيچ روزى نمى‌طلبيم (تا توانش را نداشته باشى) اين ماييم كه تو را روزى مى‌دهيم، و عاقبت (نيك) از آن تقواست.
١٣٣ و (كافران در مقام ردّ قرآن و درخواست معجزه‌اى مانند ناقه صالح و عصاى موسى) گفتند:
چرا (محمّد) براى ما آيه و معجزه‌اى از جانب پروردگارش نمى‌آورد؟ آيا (اين قرآن كه) بيان روشن آنچه در كتاب‌هاى پيشين است به آنها نرسيده است؟!
١٣٤ و اگر ما آنها را پيش از اين (پيش از بعثت محمد صلّى اللَّه عليه و آله يا نزول قرآن) به عذابى هلاك مى‌كرديم حتما مى‌گفتند: پروردگارا! چرا به سوى ما رسولى نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم پيش از آنكه ذليل و خوار گرديم.
١٣٥ بگو: هر يك (از ما و شما) منتظريم (ما منتظر وعده خدا كه دشمنش مغلوب و دينش كامل گردد، و شما منتظريد ما مغلوب و دعوتمان باطل شود) پس در انتظار باشيد، به زودى خواهيد فهميد كه صاحبان راه راست كيانند و هدايت يافته كيست.