٥٤ و حقّا كه در اين قرآن از هر گونه مثلى براى مردم آورديم، اما انسان بيش از هر چيز جدال و مخاصمه دارد.
٥٥ و مردم را هنگامى كه به آنها هدايت (پيامبر، كتاب و معجزات) رسيد چيزى مانع از اين نشد كه ايمان بياورند و طلب آمرزش از پروردگار خود كنند جز (عنادشان كه گويى منتظر بودند) كه سنّت (جاريه خدا درباره) پيشينيان (از قبيل صيحه آسمانى، زلزله) به آنها نيز برسد (تا همگى هلاك گردند) يا آنكه عذاب روياروى بر آنها بيايد (تا به اجبار ايمان بياورند).
٥٦ و ما فرستاده‌هاى خود را جز مژده‌رسان و بيم‌دهنده نمى‌فرستيم، (زيرا اجراى احكام وظيفه امام و پاداش و كيفر از شئون خداست)، و كسانى كه كفر ورزيدند به باطل مجادله مى‌كنند تا بدان وسيله حق را از بين ببرند (درخواست معجزات غير معقول، سؤال از قيام قيامت، عدد اصحاب كهف و حقيقت روح مى‌كنند تا قرآن و معجزات نبوت را به تشكيك از بين ببرند) و آنها آيات و نشانه‌هاى مرا و آنچه را كه بدان بيم داده شده‌اند به مسخره گرفته‌اند.
٥٧ و چه كسى ظالم‌تر است از آن كه به نشانه‌هاى پروردگارش تذكر داده شد سپس از آنها رويگردان شد و دستاورد پيشين خود را فراموش نمود؟! حقّا كه ما بر دل‌هاى آنها پوششهايى (از قساوت و شقاوت) قرار داديم كه نفهمند و در گوش‌هاى (دل) آنها سنگينى‌اى نهاديم، و اگر آنها را به سوى هدايت بخوانى هرگز با اين حال هدايت نخواهند شد.
٥٨ و پروردگار تو بسيار آمرزنده و صاحب رحمت است، اگر آنان (اهل شرك و كفر) را به كيفر آنچه كسب كرده‌اند مؤاخذه مى‌كرد حتما در عذاب آنها تعجيل مى‌نمود (لكن تعجيل نمى‌كند) بلكه براى آنها وعده‌گاهى است (روز بدر يا قيامت) كه هرگز از آن راه نجات و پناهگاه نخواهند يافت.
٥٩ و آن مجتمعات را (قوم نوح و هود و صالح و لوط را) آن گاه كه ستم كردند هلاك كرديم و (تعجيل نكرديم بلكه) براى وقت هلاكتشان موعدى قرار داديم.
٦٠ و (به ياد آر) آن گاه كه موسى (فرزند عمران پيامبر بنى اسرائيل) به شاگردش (يوشع فرزند نون وصىّ خودش) گفت: من از رفتن بازنايستم تا به محل تلاقى دو دريا برسم يا مدت مديدى راه بپيمايم.
٦١ پس چون به محل برخورد دو دريا رسيدند ماهى خودشان را (كه براى غذا تهيه كرده بودند) فراموش كردند، پس آن ماهى (كه موج دريا به آن رسيده بود، در نزد يوشع) راه خود را در دريا به سير زير دريايى پيش گرفت.