ترجمه قرآن - مشكينى، على - الصفحة ٢٨٠ - سوره نحل مكى

١١١ (به ياد آر) روزى كه هر نفسى مى‌آيد در حالى كه مجادله و دفاع از خويش مى‌كند و به هر كسى (پاداش متناسب) آنچه كرده (و يا تجسم عينى آن) به نحو كامل داده مى‌شود و به آنها ستم نمى‌شود (از استحقاقشان كم نمى‌گردد).
١١٢ و خداوند (براى عاقبت طغيان و كفران نعمت) مثلى زده: مجتمعى را كه آسوده و آرام (از دشمن و حوادث) بودند، روزيشان فراوان از همه جا مى‌رسيد، پس نعمت‌هاى خدا را ناسپاسى كردند، خداوند هم به سزاى آنچه مى‌كردند لباس گرسنگى و ترس را به آنها پوشانيد و طعم آن را به آنها چشانيد.
١١٣ و همانا براى آنان (اهل مكه) فرستاده‌اى از خودشان (از شهر و محيط و قبيله خودشان) آمد اما او را تكذيب كردند، پس عذاب (خدا) آنها را فرا گرفت در حالى كه ستمكار بودند.
١١٤ پس، از آنچه خداوند روزى شما كرده كه حلال شرعى و پاكيزه طبعى است بخوريد و تصرف كنيد، و نعمت خدا را شكر گزاريد اگر تنها او را مى‌پرستيد.
١١٥ جز اين نيست كه خداوند مردار و خون و گوشت خوك و آنچه را كه (در وقت كشتن) نام غير خدا بر آن برده شده بر شما حرام كرده؛ پس اگر كسى ناچار (به خوردن آنها) شود در حالى كه به قصد لذت و بيش از ضرورت نخورد (يا ياغى بر امام عادل نبوده باشد، بداند كه) همانا خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است.
١١٦ و بر طبق آنچه زبان‌هاى شما به دروغ چيزى مى‌گويد، (و بى‌دليل حكم به حلّيّت و حرمت مى‌كند) مگوييد اين حلال است و اين حرام، تا بر خدا دروغ بنديد (و در دين او بدعت نهيد) البته كسانى كه بر خدا دروغ مى‌بندند هرگز رستگار نمى‌شوند.
١١٧ (نتيجه اين بدعت‌ها براى آنها) برخوردارى اندكى است، و عذابى دردناك خواهند داشت.
١١٨ و بر كسانى كه يهودى شدند آنچه را كه قبلا (در آيه ١٤٦ انعام) بر تو بازگو كرديم حرام نموديم. و ما بر آنها ستم نكرديم و لكن آنها بر خود ستم مى‌كردند.