(١١١) ١- آن كه در تكفّل خداوند است چگونه درماند و آن كه خداوند در پى اوست چگونه بگريزد؟! (١١٢) ٢- آن كه به غير خدا روى آورد، خداوند به همو واگذارش كند.

(١١٣) ٣- كسى كه ناآگاهانه عمل مى‌كند، آن چه تباه مى‌گرداند بيش از آن است كه به سامان مى‌آورد.

(١١٤) ٤- با دل‌ها آهنگ خدا كردن، رساتر از زحمت دادن اعضا با اعمال است.

[١] امام محمّد تقى در دهم ماه رجب، سال ١٩٥ هجرى در مدينه به دنيا آمد و در آخر ماه ذى القعده سال ٢٢٠ در سن ٢٥ سالگى در بغداد رحلت كرد و در كاظمين كنار جدّش، امام كاظم به خاك سپرده شد. پدر بزرگوارشان امام رضا ٧ و مادرشان، سبيكه نام داشت. لقب ديگر حضرت،« جواد» و كنيه ايشان« ابو جعفر» است. امام فرزندان فراوانى نداشته‌اند. دوره امامت حضرت ١٧ سال و مقارن با حكومت مأمون و معتصم عباسى بود. مأمون امام را فراخواند و دخترش را به عقد ايشان درآورد. با مرگ مأمون امام به مدينه بازگشت ولى معتصم در باره ايشان را به بغداد طلبيد. مباحثه امام با يحيى بن اكثم، در حضور مأمون و تفوق علمى حضرت كه در سالهاى نوجوانى بسر مى‌بردند از فرازهاى بسيار درخشان زندگى ايشان مى‌باشد. برخى از سخنان و مكاتبات ايشان در« كتب اربعه» و« نزهة الناظر» آمده است.