الدرّة الباهرة من الأصداف الطاهرة ط- القدیمة مع الترجمة - الشهید الأول؛ مسعودی، عبد الهادی - الصفحة ٢٥ - از سخنان امام زين العابدين
از سخنان امام زين العابدين ٧[١]
(٥٠) ١- از خداى متعال بترس، به دليل قدرتش بر تو و شرم كن، به دليل نزديكىاش به تو.
(٥١) ٢- با كسى دشمنى مكن، اگر چه گمان مىبرى به تو زيانى نرساند و در دوستى با كسى بىرغبتى مكن، اگر چه گمان مىبرى كه به تو سودى نرساند، زيرا تو نمىدانى چه هنگام به دوستت اميد مىبرى و چه هنگام از دشمنت مىترسى و كسى از تو معذرت نخواهد، مگر آن كه عذرش را بپذيرى، حتّى اگر مىدانى دروغ مىگويد و عيب مردم را كمتر به زبان آور.
(٥٢) ٣- كسى كه مردم را به آن چه در آنان هست متّهم مىكند، به چيزهايى متّهمش مىكنند كه در او نيست.
(٥٣) ٤- كسى كه روزگار را سرزنش كند، سرزنشش به درازا كشد.
[١] حضرت على بن الحسين ٨، در پانزدهم جمادى الاول، سال ٣٦ و يا پنجم شعبان سال ٣٨ هجرى در مدينه به دنيا آمد، و در دوازدهم يا هجدهم و يا ٢٥ محرم سال ٩٤ يا ٩٥ هجرى رحلت كرد. عمر حضرت بنا بر نظر مشهور، ٥٧ سال و مرقد پاك آن بزرگوار، در قبرستان بقيع مدينه مىباشد.
پدر بزرگوارشان امام حسين ٧ و مادرشان شهربانو( دختر يزدگرد) بود. آن حضرت را به سبب سجدههاى طولانى و عبادت فراوان، سجّاد، ذو الثفنات و زين العابدين ناميدهاند. كنيه ايشان ابو محمّد و فرزندان ايشان، پانزده تن مىباشد: محمّد( امام باقر ٧)، عبد اللَّه، حسن، حسين، زيد، عمر، حسين و اصغر، عبد الرحمن، سليمان، على، خديجه، محمّد اصغر، فاطمه، علّيه، ام كلثوم.
حضرت سجّاد در واقعه كربلا حاضر و در بستر بيمارى بود. ايشان در حوادث بعدى و در مقرّ حكومت اموى، پيام نهضت عاشورا را تبليغ كرد و با ايجاد يك دانشگاه خصوصى و تربيت عالمان و عارفان در خانه خود، راه نياكان بزرگوارش را ادامه داد.
برخى از دعاها و سخنان ايشان در مجموعههايى مستقلّ مانند صحيفه سجاديه و رساله حقوق گردآورى شده است.