به پسرم - شهيدى، فاطمه - الصفحة ٥١ - به جايى ديگر بايد رسيد

٥٤ چه جور آسايشى است؛ آسايشى كه فقط از مسيرى سخت مى‌شود به آن رسيد؟

٥٥ نكند مركب‌هاى طمع، تند و شتابان، تو را تا چشمه‌هاى هلاكت ببرند.

٥٦ اگر مى‌توانى، نگذار يكى كه نعمتى در اختيار دارد، بين تو و خدا قرار گيرد. (نعمت را به جاى اين كه از او بخواهى، مستقيم از خود خدا بخواه).

٥٧ به هر حال، همان قسمت و سهم مقررت را مى‌گيرى؛

٥٨ ولى كم و اندكى كه خود خداى پاك به آدم بدهد، بزرگ‌تر و با ارزش‌تر از زياد و بسيارى است كه آفريدگانش بدهند؛ با اين كه همه و هر نعمتى از اوست.

٥٩ جبران ضررى كه از سكوت به تو مى‌رسد، آسان‌تر از جبران حرف‌هاى نابجاست.

٦٠ بندهاى ظرف را اگر خوب و محكم ببندى، هرچه در ظرف است، سالم مى‌ماند.

٦١ من بيشتر دوست دارم كه هرچه دارى، درست نگه‌دارى؛ تا اين‌كه بيفتى پى آن چه ديگران دارند.

٦٢ تلخى يأس، بهتر از خواستن از مردم است.

٦٣ كار كم درآمد با پاكدامنى، بهتر از توان‌گرى با گناه است.

٦٤ آدم، راز خودش را بهتر از هر كس ديگر نگه مى‌دارد.