به پسرم - شهيدى، فاطمه - الصفحة ٣٢ - همان كه مىآفريند، مىميراند

قدم‌هايت را با توجه به آن بردارى.

٣٥ مردمى كه دنيا را آزموده و شناخته‌اند، مثل مسافرانى‌اند كه از منزل‌گاهى بى‌آب و گياه، عزم جايى را كرده‌اند، وسيع و آباد.

٣٦ آنان، رنج راه و دورى دوست، سختى سفر و غذاى ناگوار، همه را تاب مى‌آورند؛

٣٧ تا به خانه وسيع و منزل‌گاه امن و آرامشان برسند.

٣٨ از اين سختى‌ها، دردى احساس نمى‌كنند؛

٣٩ هزينه‌هاى سفر را ضرر حساب نمى‌كنند

٤٠ دوست داشتنى‌تر از آن چه به منزل و محله موعود، نزديكشان مى‌كند، چيزى نيست‌

٤١ و مردمى كه دنيا فريبشان داده، مثل مسافرانى‌اند كه از جايى وسيع و آباد، مى‌روند به منزل‌گاهى بى‌آب و گياه؛

٤٢ و برايشان ناخوشايندتر و دشوارتر از اين كوچ، از اين رفتن به جانب ناآباد، چيزى نيست.