شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٥ - شُکر در شعر

دو چشم از پی صُنع باری[١] نکوست ز عیب برادر فروگیر و دوست

شب از بهر آسایش توست و روز مَه[٢] روشن و مِهر گیتی فروز[٣]

سپهر[٤] از برای تو فراش وار همی گسترانَد بساط بهار

اگر باد و برف است و باران و میغ[٥] و گر رعد چوگان زند، برق تیغ

همه کاردارانِ فرمان‌برند که تخم تو در خاک می‌پرورند

اگر تشنه‌مانی ز سختی مجوش که سقای ابر آبت آرد به دوش

زخاک آورد رنگ و بوی طعام تماشاگه دیده و مغز و کام

عسل دادت ازنحل و مَنّ[٦] از هوا رُطب دادت از نخل و نخل از نوا[٧]

همه نخلبندان بخایند[٨] دست ز حیرت که نخلی چنین کس نبست

خور[٩] و ماه و پروین[١٠] برای تواَند قنادیلِ سقف سَرای تواَند

زخارت گُل آورد و از نافه مُشک زر از کان[١١] و برگ‌تر از چوبِ خشک

[١]. آنچه خدا آفریده است. باری: آفریننده، خداوند. صُنع: مخلوقات، آفریدن.

[٢] . ماه.

[٣] .خورشید.

[٤] . روزگار.

[٥]. ابر.

[٦]. نحل: زنبورعسل، منّ: ترنجبین.

[٧]. هسته خرما.

[٨]. گاز گرفتن دست.

[٩]. خورشید.

[١٠] . خوشه پروین، ثریا.

[١١]. معدن، خاک.