آموزش علوم قرآن - ط مؤسسه فرهنگى انتشاراتى التمهيد - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥٩ - معجزه جاويد
وليدبنمغيره مخزومى- كه سخنورى نيرومند و از سران بلندپايه و سرشناس عرب به شمار مىرفت- درباره قرآن چنين مىگويد: «آنچه ابن ابى كبشه[١] مىسرايد، به خدا سوگند نه شعر است، نه سحر و نه گزافگويى بى خردان؛ بىگمان گفته او سخن خداست ...».
هم او- موقعى كه از كنار پيامبر مىگذشت و آياتى چند از سوره مؤمن را كه پيامبر در نماز تلاوت مىفرمود شنيد- گفت: «به خدا سوگند چندى پيش از محمّد صلى الله عليه و آله سخنى شنيدم كه نه به سخن آدميان مىمانست و نه به سخن پريان.
به خدا سوگند سخن او شيرينى و زيبايى ويژهاى دارد؛ همچون درختى برومند و سر برافراشته، كه بلنداى آن پر ثمر و اثر بخش و پايه آن استوار است و ريشه مستحكم و گسترده دارد. همانا بر ديگر سخنان برترى خواهد يافت و سخنى ديگر برآن برتر نخواهد شد».[٢] اين بلنداى شيوه قرآنى- چه از لحاظ نظم و چه از لحاظ محتوا- همچنان پابرجاست و تا ابد هم پابرجا خواهد ماند؛ زيرا در بلاغت، فصاحت، استوارى گفتار، رسا بودن بيان، نوآوريهاى فراوان در زمينه معارف و احكام و ديگر ويژگيها، آن اندازه اوج گرفته كه بشريت هر چه پيشرفت كند و در راه رسيدن به آن كوشش كند، نمىتواند به تمام حقايق قرآن دسترسى پيدا كند. بدين سبب قرآن را «معجزه جاويد» گويند و اين حالت براى قرآن، هميشگى و ثابت است و به عنوان سند شريعت جاويد اسلام باقى خواهد ماند.
[١] . مشركان، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را با اين عنوان ياد مىكردند و او را به« ابوكَبْشه» نسبت مىدادند. او مردى ازقبيله« خُزاعه» بود كه در ديانت با قريش مخالفت ورزيد. گويند او جدّ مادرى پيامبر بود كه او را بهوى نسبت مىدادند.
[٢] . تفسير طبرى؛ ج ٢٩، ص ٩٨.« مانند اين گواهى از بزرگان و سخندانان عرب درباره قرآن بسيار است. براى اطلاع بيشتر ر. ك: الف) علوم قرآنى؛ ص ٣٥٦- ٣٥٢ ب) التمهيد ج ٤».