شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٥٢ - بلاها، عقيده نادانان و پاسخ به شبهه آنان

اى مفضّل! دلايل آفرينش، نمونه‌هاى حكمت و تدبير و هدفمندى در آفرينش انسان، حيوان، گياه، درخت و جز آنها را چنان برايت شرح دادم كه اهل عبرت از آن عبرت گيرند.

اينك به شرح آفتهايى مى‌پردازم كه گاه نادانان آنها را بهانه مى‌گيرند و آفرينش و آفرينشگر و هدف و تدبير و حكمت در كار او را انكار مى‌كنند. نيز به بيان عقيده گروه معطّله و اصحاب مانى مى‌پردازم كه حكمت سختيها و مصيبتها و مرگ و فنا را انكار كردند. همچنين به ردّ كسانى مى‌پردازم كه به طبيعت اعتقاد دارند و همه آفرينش اشيا را بالعرض و اتفاقى مى‌پندارند. خداى، اينان را بكشد از جانب حق به كدام سوى مى‌گريزند؟! (سوره توبه، آيه ٣٠)

[بلاها، عقيده نادانان و پاسخ به شبهه آنان‌]

برخى از مردم نادان، بلاهايى را كه گاه پديد مى‌آيند؛ چون: وبا، يرقان، تگرگ، ملخ و ... [كه باعث زيان فراوان مى‌شوند] بهانه مى‌گيرند و به انكار آفرينشگر و حكمت و آفرينش مى‌پردازند.

در پاسخ اين گروه بايد گفت: اگر آفرينشگر و حكيم و تدبيرگرى در كار نيست، چرا بيش از اين و سخت‌تر از اين آفات پديد نمى‌آيد؟

چرا آسمان بر زمين نمى‌افتد؟ و زمين فرو نمى‌رود و متلاشى نمى‌گردد؟

چرا هيچ گاه خورشيد از طلوع كردن باز نمى‌ايستد و رودخانه‌ها و چشمه‌ساران خشك نمى‌شوند تا قطره‌اى آب پديد نيايد؟

چرا باد [براى مدتهاى زياد] نمى‌ايستد تا همه چيز گنديده و فاسد شود؟

چرا آب آنقدر فوران نمى‌كند كه سرزمين را غرق كند؟