در شفاعت هم مسأله اين است؛ يعنى فرمان به كيفر، قبل از شفاعت، سازگار باعدل الهى وعمل بنده واستحقاق اوست و فرمان به رهايى از كيفر، بعد از شفاعت هم، با رحمت، ودلسوزى ومهربانى خداوند سازگار است.

شبهه چهارم:

وعده دادن به شفاعت باعث مى‌شود كه مردم در ارتكاب گناهان، بى باك باشند!

پاسخ: اگر اين مطلب صحيح باشد، پس بايد درِ توبه ورحمت الهى را بست و حال آن كه حكمت الهى، مى‌خواهد كه درهاى اميد به روى بندگان گنهكار باز باشد تا آنان يك ارتباطى با او داشته باشند وقربانى يأس و نوميدى- كه‌آنان را به سردرگمى وسقوط مى‌كشاند- نشوند، ضمن آن كه با تعريفى كه از شفاعت كرديم- كه به صورت مبهم و كلّى و نيز به صورت تعليق و ... است- هرگز انسان را به گناه ترغيب نمى كند.

شبهه پنجم:

آن شفاعتى جايز است كه مؤمن دعا كند وبگويد: خدايا! پيامبر ما محمد (ص) را براى ما در روز قيامت شفيع گردان، ولى جايز نيست كه بگويد: اى رسول خدا! مرا در روز قيامت، شفاعت كن.