يا مزدلفه حضور داشته باشد. ومقصود از «سفر»، مطلق سفر است و فرقى ندارد بين اين كه به حدّ قصر برسد، يا نرسد، به شرطى كه سفر معصيت، يا مكروهى نباشد، پس با دو شرط، جايز است كسى كه سفر مباحى كرده نماز ظهر و عصر را باهم در اوّلين وقت مشترك بجا آورد:

اوّل: در جايى كه براى استراحت توقّف مى كند، خورشيد زوال نمايد.

دوّم: قبل از رسيدن وقت نماز عصر، نيّت رفتن كند و پس از غروب خورشيد، نيّت توقّف نمايد.

بنابر اين، اگر قبل از زردى خورشيد، نيّت توقّف نمايد، بايستى نماز ظهر را پيش از حركت بخواند و واجب است نماز عصر را تا هنگام توقّف مجدّد، به تأخير اندازد؛ زيرا در ٢ وقت اختيارى عصر، توقّف خواهد كرد، پس انگيزه اى براى زودتر خواندن آن نيست.

مذهب شافعى معتقد است براى مسافرى كه نماز را شكسته مى خواند، جايز است نمازهاى ياد شده را در وقت مشترك به جاى آورد، همچنين به سبب بارش باران، جايز است بين دو نماز را جمع كند. ايشان براى جمع دو نماز در وقت مشترك، شرط هاى ديگرى قرار داده اند.

مذهب حنبلى درباره جمع نمازهاى ظهر و عصر، يا مغرب و عشا گفته اند: