مسأله «وقت نماز» مورد بحث فقها قرار گرفته است. آنان در اين‌كه آيا «وقت»، شرط صحّت نماز است، يا شرط وجوب، اختلاف دارند. مذهب حنفى، قايل است كه داخل شدن وقت، شرط ادا مى باشد؛ چون معتقدند كه «وقت»، يكى از شرط هاى وجوب، يا صحّت نماز نيست؛ به اين ترتيب، نماز خواندن صحيح نيست، مگر اين كه وقت آن داخل شده باشد.

حنفى ها از اين جهت با ديگر مذاهب اتّفاق نظر دارند كه نماز وقتى واجب است كه وقت بجا آوردن آن داخل شود و هنگامى كه وقت داخل شد، شارع خطاب موسّع در بجا آوردن نماز مى كند؛ به اين معنا اگر مكلّف، نماز را در اوّل وقت بخواند، نمازش صحيح است و اگر در اول وقت نخواند، گناهى مرتكب نمى شود.

پس در صورتى كه تمام نماز را در وقتش بخواند، در واقع آن را طبق آنچه شارع از او خواسته، خوانده است و چيزى بر عهده اش نيست، مانند اين كه نماز را در اوّل، يا وسط وقت بجا آورده باشد ولى در صورتى كه بعد از خارج شدن وقت بخواند، نماز را صحيح‌