در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٤ - ج تأكيد صحاح بر مطلق جواز جمع

«از ابن عبّاس پرسيدند: چرا چنين كرد؟ گفت:

أراد أن لا يحرج أحداً من أمَّته‌

»[١].

٧- از معاذ بن جبل نقل شده است:

«رسول خدا (عليهما السلام) در غزوه تبوك، نماز ظهر و عصر و مغرب و عشا را با هم خواند. پرسيدم: چرا چنين كردند؟ گفت:

أراد آن لا يحرج أحداً من أمَّته‌

».[٢]

بخارى، در صحيح خود، تعدادى از روايتهايى كه جمع بين نمازها را جايز مى دانند، در فصلى به نام «تأخير الظهر و العصر» جمع كرده است.

جابر بن زيد، از ابن عبّاس نقل مى كند:

«پيامبر اكرم (عليهما السلام) در مدينه، نمازهاى هفت و هشت ركعتى مى خواند، ظهر با عصر و مغرب با عشا. ايّوب در اعتراض گفت: شايد در شب بارانى بوده است؟ او هم گفت: شايد».[٣]

علامه شرف الدين در باره ذيل اين حديث مى گويد:

إن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنّ‌[٤].

عمرو بن دينار مى گويد:

[١] - همان: ٢/ ١٥٢

[٢] - صحيح مسلم: ٢/ ١٥٢.

[٣] - صحيح بخارى: ١/ ١٣٧.

[٤] - آل عمران( ٣): ١١٦.