يك وقت مشترك هستند. همچنين نمازهاى مغرب و عشا در يك وقت مشترك مى باشند. فقط نماز صبح، وقت خاصّى دارد. و براى هر يك از نمازهاى چهار گانه وقت خاصّى است كه با تفصيل بيان كرديم؛ بنابر اين كه وقت مشترك داشته باشيم، با هم خواندن نمازهاى ظهر و عصر و مغرب و عشا نزد همه مذاهب اسلامى، جايز است و اختلاف آنها در اسباب و عللى است كه باعث مى شوند ميان نمازها جمع كرد. برخى به شرط «سفر»، مقيّد كرده اند و عدّه اى، «حضور در عرفه» را شرط قرار داده اند و بعضى «بيمارى» و يا «آمدن باران و گل ولاى» و يا «عجز و ناتوانى» را شرط دانسته اند.

امّا پيروان مكتب اهل بيت (عليهم السلام) با استناد به احاديث صحيح، حكم به جواز جمع دو نماز نموده اند؛ خواه عذرى در ميان باشد، يا نباشد تا مبادا حرجى پيش آيد. نظير چنين احاديثى در كتابهاى حديثى اهل سنّت (صحاح و مسانيد) آمده است، ولى آنان اين دسته از روايات را مورد تأويل و توجيه قرار داده اند و تاويل روايات را قاعده و اصل براى بيان حكم شرعى دانسته اند، نه آنچه را كه از ظاهر روايتهايشان درباره جواز جمع نماز به دست مى آيد.