مى‌توان به كاهش شمار مشاغل در خلال اين دهه، غير رسمى كردن سريع بازار كار و كاهش حداقل نرخ دستمزدها (در مقايسه با ميانگين دستمزدها) در ٧٠ درصد كشورهايى كه داراى آمار و ارقام لازم در اين خصوص بوده‌اند، نسبت داد(ECLAC ,١٩٩١) .

٥- ٢- جنوب صحراى افريقا

از ديرباز علت اصلى وجود نابرابرى در افريقا، شكاف عميق بين شهر و روستا و تمركز شديد زمين در كشورهاى واقع در شرق و جنوب اين قاره بوده است. هدف از سياستهاى اصلاح ساختارى دهه ١٩٨٠ در اين قاره، تقليل دامنه‌هاى شكاف و ايجاد زمينه‌هاى لازم براى رشد و توسعه بود. ليكن اين سياستها به دليل ضعف نهادها و زيرساخت‌ها در اقتصاد كشورهاى افريقا و استمرار اوضاع وخيم و نگران‌كننده قيمت كالاها، نتوانست به نتايج موردنظر دست يابد. در مجموع، توليد ناخالص داخلى سرانه از ١٩٨٠ تاكنون در منطقه، راكد باقى مانده است.

به‌استثناى برهه زمانى ٩٦- ١٩٩٤، تأثيرات ناشى از اين روند را بخش شهرى با شدت بيشترى و مناطق روستايى، با شدت كمتر، احساس كرده‌اند. بدين‌ترتيب، بر اثر سياست «برابرسازى از پايين» فاصله و شكاف موجود بين شهر و روستا كاهش يافت(UNCTAD ,٧٩٩١) . بااين‌حال، على‌رغم كاهش شكاف در نرخ درآمدهاى روستايى، نابرابرى درون روستايى و درون شهرى در بسيارى از كشورهاى منطقه سير صعودى به خود گرفت؛ چرا كه سياستهاى تشويق‌كننده رشد و صادرات، به‌واسطه قرار گرفتن در شرايط نابرابر از نظر توزيع سرمايه و دارايى، نتيجه‌اى جز افزايش شدت تمركز و تجمع درآمدها به دنبال نداشت.

٦- ٢- جمع‌بندى و نتيجه‌گيرى‌

از شواهد و مدارك سابق الذكر، مطالعات به‌عمل‌آمده در باب مناطق ديگر (كه بدليل محدوديت صفحات اين گزارش در اينجا مورد اشاله قرار نگرفته‌اند) و خلاصه تحليل روندها در جدول شماره ٢ چنين برمى‌آيد كه:

* نرخ نابرابرى در درآمد، على‌رغم تفاوتهاى چشمگير منطقه‌اى، بين سالهاى دهه ١٩٥٠ تا دهه ١٩٧٠ در بسيارى از كشورها سير نزولى داشته است. البته، خلاف اين قاعده نيز موارد