آزادسازى، جهانى سازى و توزيع درآمد - آندريا كورنيا، جيووانى؛ مترجم محمد جواد ايروانى - الصفحة ٤ - ٢- روندهاى توزيع درآمد در گذشته و حال
به مراتب كندتر، بيشتر فقر را ايجاد مىكند، حتى سطوح بسيار پائين نابرابرى درآمدى نيز مىتواند آثار ضدانگيزشى خاص خود را داشته باشد (ر. ش. بخش ٥). ازاينرو، نابرابرى، چه بسيار بالا و چه بسيار پايين، آهنگ رشد را كند مىسازد؛ درحالىكه نابرابرى اگر در سطحى كارآمد و منطقى باشد، ممكن است هيچگونه اثر منفى بر روند رشد نداشته باشد. در اين صورت، به منظور كاهش درجه فقر در سطح جامعه، بهتر است الگويى را براى رشد مدنظر قرار دهيم كه داراى حداقل ميزان تفاوت يا نابرابرى باشد، كه در اينجا اين ميزان يا سطح تفاوت را همانطور كه در بالا بدان اشاره شد، «دامنه كارآى نابرابرى»[١] مىناميم.
بر اين اساس، رشد و افزايش اخير در نرخ نابرابرى ميان درآمدها را بايد هشدار و زنگ خطرى جدى بهشمار آورد. بسيارى از كشورهاى درحالتوسعه كه با سير صعودى تفاوت درآمدها روبهرو هستند، از سطح درآمد و تمركز سرمايه بالايى برخوردارند؛ كه اين عوامل از ديرباز مانع رشد اقتصادى، توسعه نيروى انسانى و كاهش روند فقر در اين كشورها يا مناطق بوده است. افزايش سطح و يا استمرار روند روبهرشد نابرابرى به خوبى نشان مىدهد اهدافى كه توسط بسيارى از مقامات ملى و جامعه بين المللى براى كاهش فقر اعلام شده است، نهتنها با شرايط موجود، همخوانى و مطابقت ندارد، بلكه ممكن است ثبات حاكم بر روابط تجارى و مالى بين المللى را برهم زده و موانعى بر سر راه رشد و توسعه، ايجاد كند.
٢- روندهاى توزيع درآمد در گذشته و حال
١- ٢- كشورهاى عضو سازمان همكاريهاى اقتصادى و توسعه(OECD)
كشورهاى داراى بازارهاى اقتصادى پيشرفته، از دل جنگ جهانى دوم سر برون آوردند و اين در حالى بود كه اين كشورها در زمينه هر دو نوع درآمد اوليه و نهايى خود، داراى نابرابرى نسبتا بالايى بودند. ليكن اين نابرابرى بهتدريج و بدون وقفه بين دهههاى ١٩٥٠ و ١٩٦٠، سير نزولى به خود گرفت؛ كه اين روند تا نيمه اول سالهاى دهه ١٩٧٠ و بعد از آن نيز ادامه داشت(Sawyer ,٦٧٩١) . اين نزول در واقع حاصل كاهش تدريجى و مستمر نرخ بيكارى، تثبيت سقف نابرابرى در عوايد و گسترش سريع طرحهاى تأمين اجتماعى بود(Boltho ,٧٩٩١) . در سالهاى پايانى دهه ١٩٧٠، اين روند حركت به سوى برابرسازى، در بيشتر كشورهاى عضوOECD ، يا
[١] .Efficient inequality range