پیاده تا کربلا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٤٢ - سخنانی از امام حسین&#٦١٥٧٤

داده شود و برايش در هنگام گناه نعمتى اضافه گردد، پس او را از آمرزش خواهى از گناهان باز دارد، پس او غافلگير شده از راهى كه نداند».[١]

مالت را بخور!

امام حسین† در کلامی شیوا و زیبا چنین می‌فرمایند: مَالُكَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ كُنْتَ لَهُ فَلَا تَبْقَ‌ عَلَيْهِ‌ فَإِنَّهُ‌ لَا يَبْقَى‌ عَلَيْكَ‌ وَكُلْهُ‌ قَبْلَ‌ أَنْ يَأْكُلَك‌‌‌؛ «دارایی‌ات اگر برای تو نباشد، تو برای آن هستی؛ پس باقی‌اش مگذار که برای تو نمی‌ماند و آن را بخور پیش از آنکه تو را بخورد».[٢]

برگ عیشی به گور خویش فِرِست کس نیارد، زِ پس و پیش فرست (سعدی)

به قول معروف «ثروت نوکر خوبی است، لکن ارباب بدی است». اختیار ثروت در دست ماست و بهتر است از آن به بهترین و شایسته‌ترین روش در سعادت دنیا و آخرت خویش استفاده کنیم؛ چرا که پس از ما، این مالی که سال‌ها با زحمت و تلاش به دست آوردیم به وارث می‌رسد و وارث محترم هم به فکر خویش است. پس چه نیکوست با این ثروت نام نیکی از خود به جا بگذاریم و از آن ذخیره‌ای برای آبادی آخرت خویش بسازیم.

بنوش و بپوش و ببخش و بده برای دگر روز، چیزی بنه (سعدی)

پدر بزرگوارشان حضرت امیر مؤمنان† می‌فرمایند: مَا أَكَلْتَهُ‌ رَاحَ‌ وَ مَا أَطْعَمْتَهُ فَاحَ؛ «آنچه بخوری، برود و آنچه بخورانی فراوان و پر برکت شود».[٣]

زان دو نیم است دانة گندم که یکی خود خوری یکی مردم (مکتبی)

[١]. الکافی، ج٤، ص٢٦٥.