[١] . در فقه ذكر شده كه بر شوهر واجب است براى حفظ عفت خود و همسرش، هر چند مدت يك بار، يا همسرش هم بستر شود. در مورد مدت آن اختلاف نظر است. برخى ترك مباشرت جنسى براى مدت بيش از چهار ماه را بدون عذر موجه منع كرده اند. هم چنين درباره‌ى اين كه شوهر در حالات مسافرت، تا چه مدت حق دارد از همسرش غايب باشد، نظرياتى ابرازشده كه از آن جمله شش ماه است؛ به اين دليل كه در حديثى آمده است خليفه‌ى دوم( رضى الله عنه) در حالى كه از شهر پاسدارى مى‌كرد از زنى شنيد كه با خود شعرى مى‌خواند و از غايب بودن شوهرش شكوه مى‌كرد. خليفه از حالت او جويا شد. گفتند كه شوهر او به جهاد رفته است. عمر شوهر او را فراخواند. سپس از دخترش حفصه پرسيد: زن تا چه مدت مى‌تواند غيابت شوهرش را تحمل كند؟ حفصه گفت: پنج يا شش ماه. سپس خليفه براى مردم اعلام كرد كه در صورت نداشتن عذر موجه براى مسافرت، حداكثر مدت غايب بودن شوهر از همسرش شش ماه است. از اين رو، در برخى از نظريات فقهى گفته شده است كه در صورت عدم عذر موجه، محكمه مى‌تواند يعد از اطلاع دادن به شوهر غايب فراخواندن او و حضور نيافتنش، عاقد نكاح او را فسخ كند.

براى آگاهى بيشتر، رجوع كنيد به:

١- وزارت اوقافى و شئون اسلامى كويت، الموسوعة الفقهية، جلد ٣٠، چاپ اول، كويت، ١٩٩٤ كلمه عشر، ص ١٢٧ و ١٢٨ و جلد ٤٤، چاپ دوم، ٢٠٠٨، كلمه وط، ص ٣٥ و مابعد.

٢- السيد سابق، فقه السنة، جلد دوم، لبنان، دارالفكر للطباعة والنشر و التوزيع، ١٩٩٢، ص ١٦٣.

٣- دكتر وهبه الزحيلى، الفقه الاسلامى و ادلته، چلد ٧، چاپ سوم، دمشق، دارالفكر، ١٩٨٩، ص ٣٣٠.( مترجم)