مى‌دارد بر اين كه زنان مؤمن اگر با تو بر مبناى اطاعت از تو بيعت كنند، تو هم بيعت آنان را بپذير، مشروط به شرايطى كه در متن آيه آمده است. پس منظور از بيعت در آيه، يك عمل سياسى نيست، بلكه عملى است به معناى اطاعت و فرمانبرى و ايمان به رسالت پيامبر (ص).

٣) از آن جا كه حاكميت امت با ارايه‌ى مشورت و مبادله‌ى آگاهى‌ها و تخصصى‌هاى علمى و عملى از سوى افراد شايسته‌ى امت و از طريق دستگاه‌ها و ساز و كارهاى شورايى تحقق مى‌يابد،

به مقتضاى آيه‌ «وَ أَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ»[١] كه داراى امور مؤمنان را شورايى معرفى مى‌كند؛ و به مقتضاى آيه‌ى‌ «وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ»[٢]؛ مردان وزنان با ايمان ولى، يارو ياور هم ديگرند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند كه از فريضه‌ى فردى امر به معروف و نهى از منكر در چارچوب موعظه حكايت مى‌كند؛

همچنين به مقتضاى عنوان سفارش و توصيه به حق، صبر و استقامت كه در آيه‌ى‌ «وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ»[٣] كسانى كه يك ديگر

[١] . سوره شورى، آيه ٢٨

[٢] . سوره تويه، آيه ٧١

[٣] . سوره عصر، آيه ٣